Terwijl de zon onderging boven Buenos Aires, keek Polly de papegaai uit over de stad. Ze hielp om verkeerde informatie over het tangofestival te stoppen. De tijd begon te dringen. Het team had goed werk geleverd, maar ze maakten zich nog steeds zorgen. Het voelde alsof de stad op iets wachtte.
Diego, met zijn grijze haar een beetje rommelig, riep het team bijeen. Hij sprak kalm maar was een beetje bezorgd. "We moeten alert blijven," zei hij. "Onze rivalen kunnen iets nieuws proberen." Isabel, met haar rode haar dat glansde, was het ermee eens. Ze voelde dat dingen snel konden veranderen.
Plotseling was er lawaai buiten. Polly, zittend op de vensterbank, schrok. Het lawaai was luid, als veel stemmen die ruzie maakten. Isabel rende naar het raam, haar kleurrijke sjaals wapperden achter haar aan. "Het is een andere groep," zei ze verbaasd. "Ze zeggen dat hun festival het echte is!"
Dit maakte de zaken ingewikkelder. De rivaliserende groep was hun eigen evenement begonnen met muziek en dansers. De straten van San Telmo, normaal gevuld met tangomuziek, hadden nu verschillende geluiden die concurreerden.
Polly wist dat ze moesten samenwerken, niet vechten. Ze vloog naar beneden en landde op Diego's schouder. "We kunnen dit gebruiken," zei hij met een nieuw idee. "Als we hen uitnodigen om mee te doen, kunnen we er een viering van eenheid van maken."
Isabels ogen begonnen te stralen van creativiteit. Ze dacht aan een nieuw affiche dat harmonie door diversiteit liet zien. Polly was enthousiast om te helpen. Ze was klaar om boodschappen van vrede en samenwerking in de stad te verspreiden.
Wat begon als een probleem, werd een kans om de ware geest van Buenos Aires te tonen. Het is een stad waar culturen samenkomen en verschillen worden gevierd, niet bevochten.
