Polly neemt de bus

De bus kwam aan in de kleur van een oude ansichtkaart, en achter het stuur zat een capibara met de rust van iemand die dezelfde lijn al jaren rijdt en het nog steeds leuk vindt. „Gaat deze bus naar het centrum? Ik moet naar het grote plein.” De capibara knikte zo langzaam dat het gebaar op zich al geruststelde, en de deuren vouwden open als een uitnodiging.

„Eén kaartje, graag. Het is mijn eerste keer op deze lijn.” Eerste keren waren de specialiteit van de capibara. „Hoeveel is het? Ik heb vandaag alleen muntjes.” De muntjes vielen één voor één in het bakje terwijl de bus wachtte zonder één ongeduldig geluid. Polly koos een plek bij het raam en keek hoe de buurt zichzelf op orde bracht: de markt, het café op de hoek, de fontein waar iedereen verkeerd afslaat.

„Waar moet ik uitstappen voor het grote plein?” Een vleugel zweefde al boven de rode knop toen de capibara een oor naar achteren draaide. „De volgende halte! Perfect, ik loop al naar de deur.” Het plein verscheen, breed en vol duiven met meningen. „Bedankt voor het geduld! Tot later!” De deuren vouwden dicht, de ansichtkaart reed verder, en midden in de nieuwe stad voelde Polly voor het eerst hoe het is om de weg naar huis te kennen.