Polly jedzie autobusem

Autobus przyjeżdża pomalowany na kolor starej pocztówki, a za kierownicą siedzi kapibara ze spokojem kogoś, kto od lat jeździ tą samą trasą i wciąż ją lubi. „Czy ten autobus jedzie do centrum? Szukam rynku głównego.” Kapibara kiwa głową tak powoli, że sam ten gest uspokaja, a drzwi rozkładają się jak zaproszenie.

„Poproszę jeden bilet. To mój pierwszy raz na tej linii.” Pierwsze razy to specjalność kapibary. „Ile to kosztuje? Dziś mam tylko monety.” Monety wpadają do tacki jedna po drugiej, a autobus czeka bez jednego niecierpliwego dźwięku. Polly wybiera miejsce przy oknie i patrzy, jak okolica sama się porządkuje: targ, kawiarnia na rogu, fontanna, przy której wszyscy skręcają źle.

„Gdzie mam wysiąść na rynek główny?” Skrzydło unosi się już nad czerwonym guzikiem, gdy kapibara odchyla ucho do tyłu. „Następny przystanek! Świetnie, idę już do drzwi.” Rynek pojawia się szeroki i pełen gołębi z opiniami. „Dziękuję za cierpliwość! Do zobaczenia!” Drzwi się składają, pocztówka jedzie dalej, a Polly stoi pośrodku nowego miasta i po raz pierwszy czuje, jak to jest znać drogę do domu.