Polly zamawia kawę

To deszcz decyduje za Polly. Zaczyna się w połowie placu, a najbliższe drzwi należą do narożnej kawiarni z zaparowanymi szybami i pasiastą markizą, z której powoli kapie. „Dzień dobry!” Borsuk w muszce podnosi wzrok znad ekspresu, jakby goście w deszczowe dni byli jego ulubionymi.

„Poproszę kawę z mlekiem. Nie za gorącą, jeśli można.” Borsuk kiwa głową jak ktoś, kto traktuje zamówienie bardzo poważnie, a potem bez słowa przysuwa witrynę. W środku czekają one, złote i posypane cukrem, te słynne. „Czy są churros? Wszyscy o nich mówią.” Udaje obrażonego, że pytanie w ogóle było potrzebne. „Na miejscu, proszę. Chcę usiąść na chwilę przy oknie.”

Stolik przy oknie przychodzi razem z odgłosem deszczu i paradą spieszących się parasoli. Polly macza, próbuje i rozumie całą okolicę odrobinę lepiej. „Poproszę rachunek. Ile płacę?” Kwota jest mała; odkrycie nie. „Jakie pyszne! Jutro na pewno wrócę.” Borsuk tylko poleruje filiżankę i uśmiecha się, bo słyszał to już wcześniej i zawsze była to prawda.