பொல்லி காபி ஆர்டர் செய்கிறார்

பொல்லிக்குப் பதிலாக மழைதான் முடிவு செய்தது. திடலின் நடுவில் அது தொடங்கியது, அருகிலிருந்த கதவோ மூடுபனி படர்ந்த ஜன்னல்களும் மெதுவாகச் சொட்டும் கோடிட்ட மேற்கூரையும் கொண்ட ஒரு மூலைக் காபிக்கடையினுடையது. “வணக்கம், மாலை வணக்கம்!” வண்ணத்துப்பூச்சி டை அணிந்த ஒரு பேட்ஜர் காபி இயந்திரத்திலிருந்து நிமிர்ந்து பார்த்தது, மழை நாள் விருந்தினர்கள்தான் தனக்கு மிகவும் பிடித்தவர்கள் என்பது போல.

“பால் காபி ஒன்று, தயவுசெய்து. முடிந்தால் அதிகச் சூடாக வேண்டாம்.” ஆர்டரை மிகவும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்பவர் போலப் பேட்ஜர் தலையசைத்தது, பிறகு ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் கண்ணாடிப் பேழையை முன்னால் நகர்த்தியது. உள்ளே, பொன்னிறமாக, சர்க்கரை தூவப்பட்டு, அந்தப் புகழ்பெற்றவை காத்திருந்தன. “உங்களிடம் சுரோஸ் இருக்கிறதா? எல்லோரும் அதைப் பற்றியே பேசுகிறார்கள்.” அப்படி ஒரு கேள்வியே தேவைப்பட்டதற்காக அது வருத்தப்படுவது போல நடித்தது. “இங்கேயே சாப்பிடுகிறேன், தயவுசெய்து. சிறிது நேரம் ஜன்னலோரம் அமர விரும்புகிறேன்.”

ஜன்னலோர இடத்துடன் சேர்ந்து மழையின் ஓசையும், அவசரமாகக் கடந்துசெல்லும் குடைகளின் அணிவகுப்பும் வந்தன. பொல்லி தோய்த்து, சுவைத்து, தெரு முழுவதையும் இன்னும் கொஞ்சம் நன்றாகப் புரிந்துகொண்டார். “பில், தயவுசெய்து. நான் எவ்வளவு தர வேண்டும்?” எண் சிறியதாக இருந்தது; கண்டுபிடிப்போ இல்லை. “மிகவும் சுவையாக இருக்கிறது! நாளை நிச்சயம் மீண்டும் வருவேன்.” பேட்ஜர் ஒரு கோப்பையைத் துடைத்துவிட்டுப் புன்னகைத்தது, ஏனெனில் இதை அது ஏற்கெனவே கேட்டிருக்கிறது, ஒவ்வொரு முறையும் அது உண்மையாகவே இருந்திருக்கிறது.