பொல்லி வழி கேட்கிறார்

வரைபடங்கள் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கானவை என்று பொல்லிக்கு ஒரு கொள்கை இருந்தது, அந்தக் கொள்கை சரியாக இருபது நிமிடங்கள் நீடித்தது. தெருக்கள் கையால் வரைந்தது போல வளைந்து சென்றன, ஒவ்வொரு மூலையிலும் அதே பேக்கரி வாசனை, நூலகமோ தலைகாட்ட மறுத்தது. ஒரு மூலையில் மடித்த செய்தித்தாளுடன் ஓர் ஆந்தை நின்றது, ஆந்தைகளால் மட்டுமே முடிந்தது போல நின்றபடியே படித்துக்கொண்டு. “மன்னிக்கவும், ஒரு கேள்வி. வழி தவறிவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன்.”

ஆந்தை மிகுந்த பொறுமையுடன் செய்தித்தாளைக் கீழே இறக்கியது. “நூலகம் எங்கே இருக்கிறது? கொஞ்ச நேரமாகச் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறேன்.” தூரம் இல்லை என்று ஆந்தை விளக்கியது; பிரச்சினை நீரூற்றுதான். நீரூற்றின் அருகில் எல்லோரும் தவறான பக்கம் திரும்பிவிடுகிறார்கள். “நீரூற்றின் அருகில் வலப்புறமா, இடப்புறமா?” இடப்புறம், எப்போதும் இடப்புறம், பிறகு திடல் வரை தெரு மட்டுமே. “திடல் வரை நேராகச் செல்ல வேண்டும், சரி! எளிதாகத்தான் இருக்கிறது.”

யாராவது ஒருவர் வாய்விட்டுச் சொன்னதும் அது உண்மையிலேயே எளிதாகிவிட்டது. அகன்ற படிக்கட்டுகளுடனும் திறந்த கதவுகளுடனும், எப்போதும் இருந்த அதே இடத்தில், திடலுக்குப் பின்னால் நூலகம் தோன்றியது. “மிக்க நன்றி! என் மாலைப்பொழுதைக் காப்பாற்றிவிட்டீர்கள்.” அடுத்த பக்கத்திலிருந்து கண்ணை எடுக்காமலேயே ஆந்தை செய்தித்தாளை ஆட்டியது. ஒரு புதிய கொள்கையுடன் பொல்லி படிகளில் ஏறினார்: இரண்டு புள்ளிகளுக்கு இடையேயான மிகக் குறுகிய தூரம் ஒரு நல்ல கேள்விதான்.