Nagtanong ng Daan si Polly

May teorya si Polly na ang mga mapa ay para sa mga turista, at tumagal ang teoryang iyon nang eksaktong dalawampung minuto. Ang mga kalye sa lugar ay pakurba-kurba na parang iginuhit sa kamay, magkakapareho ang amoy ng panaderya sa bawat kanto, at ayaw magpakita ng aklatan. Sa isang kanto ay may kuwago na may nakatiklop na diyaryo, nakatayong nagbabasa, gaya lamang ng kayang gawin ng mga kuwago. “Paumanhin po, isang tanong. Parang naliligaw po ako.”

Ibinaba ng kuwago ang diyaryo nang may napakalaking pasensya. “Nasaan ang aklatan? Paikot-ikot na ako rito.” Hindi naman daw malayo; ang problema ay ang fountain. Lahat ay mali ang liko sa fountain. “Sa kanan po ba o sa kaliwa sa may fountain?” Sa kaliwa, laging sa kaliwa, at pagkatapos ay puro kalye na lang hanggang sa plasa. “Diretso lang hanggang sa plasa, sige! Madali pala.”

At madali nga, kapag may nagsabi nito nang malakas. Lumitaw ang aklatan sa likod ng plasa, may malapad na hagdan at bukas na mga pinto, eksaktong nandoon lang pala buong panahon. “Maraming salamat po! Nailigtas ninyo ang hapon ko.” Ikinawag ng kuwago ang diyaryo nang hindi umaangat ang mata mula sa susunod na pahina. Umakyat si Polly sa hagdan na may bagong teorya: ang pinakamaikling distansya sa pagitan ng dalawang punto ay isang magandang tanong.