Polly pyta o drogę

Polly ma teorię, że mapy są dla turystów, i ta teoria wytrzymuje dokładnie dwadzieścia minut. Ulice okolicy wiją się, jakby narysowano je odręcznie, każdy róg pachnie tą samą piekarnią, a biblioteka uparcie się nie pojawia. Na rogu stoi sowa ze złożoną gazetą i czyta na stojąco, tak jak potrafią tylko sowy. „Przepraszam, jedno pytanie. Chyba nie umiem znaleźć drogi.”

Sowa opuszcza gazetę z ogromną cierpliwością. „Gdzie jest biblioteka? Chodzę w kółko już od dłuższej chwili.” Nie jest daleko, wyjaśnia sowa; problemem jest fontanna. Przy fontannie wszyscy skręcają w złą stronę. „W prawo czy w lewo przy fontannie?” W lewo, zawsze w lewo, a potem sama ulica aż do placu. „Prosto aż do placu, dobrze! To brzmi łatwo.”

I jest łatwo, gdy tylko ktoś powie to na głos. Biblioteka pojawia się za placem, z szerokimi schodami i otwartymi drzwiami, dokładnie tam, gdzie stała przez cały czas. „Dziękuję bardzo! Uratowała mi pani popołudnie.” Sowa macha gazetą, nie podnosząc wzroku znad następnej strony. Polly wchodzi po schodach z nową teorią: najkrótsza droga między dwoma punktami to dobre pytanie.