Polly yol soruyor

Polly'nin haritaların turistler için olduğuna dair bir teorisi vardı ve bu teori tam yirmi dakika dayandı. Mahallenin sokakları elle çizilmiş gibi kıvrılıyordu, her köşe aynı fırının kokusunu taşıyordu ve kütüphane ortaya çıkmayı reddediyordu. Bir köşede, katlanmış gazetesiyle bir baykuş duruyordu, sadece baykuşların becerebildiği gibi ayakta okuyordu. “Affedersiniz, bir şey soracağım. Sanırım kayboldum.”

Baykuş kocaman bir sabırla gazeteyi indirdi. “Kütüphane nerede? Bir süredir aynı yerde dönüp duruyorum.” Uzak değildi, diye açıkladı baykuş, asıl sorun çeşmeydi. Herkes çeşmenin orada yanlış tarafa sapıyordu. “Çeşmenin orada sağa mı, sola mı?” Sola, hep sola, sonra da meydana kadar sokaktan başka bir şey yok. “Meydana kadar hep düz, tamam! Kolay görünüyor.”

Biri yüksek sesle söyleyince gerçekten de kolaydı. Kütüphane meydanın arkasında, geniş merdivenleri ve açık kapılarıyla, başından beri durduğu yerde belirdi. “Çok teşekkür ederim! Öğleden sonramı kurtardınız.” Baykuş, gözünü bir sonraki sayfadan ayırmadan gazetesini salladı. Polly merdivenleri yeni bir teoriyle çıktı: iki nokta arasındaki en kısa mesafe iyi bir sorudur.