Polly otobüse biniyor

Otobüs eski bir kartpostalın renginde geldi ve direksiyonda, aynı hattı yıllardır süren ve hâlâ seven birinin sakinliğiyle bir kapibara oturuyordu. “Bu otobüs şehir merkezine gidiyor mu? Ana meydana gitmem gerek.” Kapibara o kadar yavaş başını salladı ki bu hareketin kendisi içi rahatlatıyordu, ve kapılar bir davet gibi katlanarak açıldı.

“Bir bilet, lütfen. Bu hatta ilk kez biniyorum.” İlk kezler kapibaranın uzmanlık alanıydı. “Ne kadar? Bugün sadece bozuk param var.” Bozuk paralar teker teker tepsiye sayıldı, otobüs ise tek bir sabırsız ses çıkarmadan bekledi. Polly pencere kenarında bir yer seçti ve mahallenin kendi kendine sıraya girişini izledi: pazar, köşedeki kafe, herkesin yanlış tarafa saptığı çeşme.

“Ana meydan için nerede inmem gerek?” Bir kanat çoktan kırmızı düğmenin üzerinde duruyordu ki kapibara bir kulağını geriye çevirdi. “Bir sonraki durak! Harika, kapıya doğru geliyorum.” Meydan göründü, geniş ve fikir sahibi güvercinlerle dolu. “Sabrınız için teşekkürler! Görüşürüz!” Kapılar katlanıp kapandı, kartpostal yoluna devam etti ve Polly yeni şehrin ortasında, ilk kez eve giden yolu bilen biri gibi hissetti.