Η Πόλι παίρνει το λεωφορείο

Το λεωφορείο έφτασε βαμμένο στο χρώμα μιας παλιάς καρτ ποστάλ, και στο τιμόνι καθόταν ένα καπιμπάρα με την ηρεμία εκείνου που κάνει την ίδια διαδρομή χρόνια και ακόμα του αρέσει. «Αυτό το λεωφορείο πάει στο κέντρο; Θέλω την κεντρική πλατεία.» Το καπιμπάρα έγνεψε τόσο αργά που το ίδιο το νεύμα καθησύχαζε, και οι πόρτες άνοιξαν σαν πρόσκληση.

«Ένα εισιτήριο, παρακαλώ. Είναι η πρώτη μου φορά σε αυτή τη γραμμή.» Οι πρώτες φορές ήταν η ειδικότητα του καπιμπάρα. «Πόσο κάνει; Σήμερα έχω μόνο κέρματα.» Τα κέρματα μετρήθηκαν στον δίσκο ένα ένα, ενώ το λεωφορείο περίμενε χωρίς ούτε έναν ανυπόμονο ήχο. Η Πόλι διάλεξε μια θέση στο παράθυρο και είδε τη γειτονιά να μπαίνει μόνη της σε σειρά: η αγορά, το καφέ της γωνίας, το σιντριβάνι όπου όλοι στρίβουν λάθος.

«Πού κατεβαίνω για την κεντρική πλατεία;» Μια φτερούγα ήταν ήδη πάνω από το κόκκινο κουμπί όταν το καπιμπάρα έγειρε το ένα αυτί προς τα πίσω. «Στην επόμενη στάση! Τέλεια, πάω κιόλας προς την πόρτα.» Η πλατεία εμφανίστηκε, φαρδιά και γεμάτη περιστέρια με απόψεις. «Ευχαριστώ για την υπομονή σας! Τα λέμε!» Οι πόρτες έκλεισαν, η καρτ ποστάλ συνέχισε τον δρόμο της, και η Πόλι έμεινε στη μέση της καινούριας πόλης νιώθοντας, για πρώτη φορά, ότι ήξερε τον δρόμο για το σπίτι.