பொல்லி பேருந்தில் பயணிக்கிறார்

பழைய அஞ்சல் அட்டையின் நிறத்தில் வண்ணம் பூசப்பட்ட பேருந்து வந்தது, சக்கரத்தின் பின்னால் ஒரு கேப்பிபரா அமர்ந்திருந்தது, பல ஆண்டுகளாக அதே வழித்தடத்தை ஓட்டியும் இன்னும் அது பிடித்திருப்பவரின் அமைதியுடன். “இந்தப் பேருந்து நகர மையத்துக்குச் செல்கிறதா? எனக்குப் பெரிய திடல் வேண்டும்.” கேப்பிபரா மிக மெதுவாகத் தலையசைத்தது, அந்த அசைவே ஆறுதலாக இருந்தது, கதவுகள் ஓர் அழைப்பைப் போலத் திறந்தன.

“ஒரு டிக்கெட், தயவுசெய்து. இந்த வழித்தடத்தில் இது என் முதல் பயணம்.” முதல் பயணங்கள்தான் கேப்பிபராவின் சிறப்பு. “எவ்வளவு? இன்று என்னிடம் சில்லறை மட்டுமே இருக்கிறது.” நாணயங்கள் ஒவ்வொன்றாகத் தட்டில் விழுந்தன, பேருந்து ஒரு பொறுமையற்ற ஒலியும் இன்றிக் காத்திருந்தது. பொல்லி ஜன்னலோர இருக்கையைத் தேர்ந்தெடுத்து, தெரு தானாகவே ஒழுங்கு பெறுவதைப் பார்த்தார்: சந்தை, மூலைக் காபிக்கடை, எல்லோரும் தவறான பக்கம் திரும்பும் நீரூற்று.

“பெரிய திடலுக்கு நான் எங்கே இறங்க வேண்டும்?” சிவப்பு பொத்தானுக்கு மேல் ஏற்கெனவே ஒரு சிறகு நின்றுகொண்டிருந்தபோது கேப்பிபரா ஒரு காதைப் பின்னால் சாய்த்தது. “அடுத்த நிறுத்தம்! நல்லது, கதவருகே வந்துவிட்டேன்.” திடல் தோன்றியது, அகலமாக, சொந்தக் கருத்துகள் கொண்ட புறாக்களால் நிறைந்து. “பொறுமைக்கு நன்றி! பிறகு சந்திப்போம்!” கதவுகள் மூடின, அஞ்சல் அட்டை தன் வழியில் சென்றது, புதிய நகரத்தின் நடுவே நின்ற பொல்லிக்கு முதல் முறையாக வீட்டுக்கான வழி தெரிந்தவரைப் போன்ற உணர்வு வந்தது.