Επτά Φούστες και Ασημένια Ψάρια

Την τρίτη μέρα η Polly κατέβηκε στην πόλη με το τελεφερίκ αντί να πετάξει. Ένα μικρό οδοντωτό τρενάκι ανεβοκατεβαίνει αυτόν τον γκρεμό εδώ και πάνω από εκατόν τριάντα χρόνια, μεταφέροντας επιβάτες ανάμεσα στην παραθαλάσσια πόλη από κάτω και στο χωριό πάνω στον βράχο. Η Polly κάθισε σκαρφαλωμένη στο κάγκελο μέσα στο ξύλινο βαγόνι και παρακολουθούσε τις κόκκινες στέγες να περνούν πίσω από το παράθυρο, νιώθοντας κι εκείνη σαν κανονική επιβάτισσα.

Η παραλία της πόλης ήταν γεμάτη με χαμηλές ξύλινες σχάρες, και πάνω σε αυτές, κάτω από λεπτά δίχτυα, στεγνώνανε στον ήλιο εκατοντάδες μικρά ασημένια ψάρια. Είναι μία από τις παλαιότερες παραδόσεις της Ναζαρέ. Πολύ πριν από τα ψυγεία, οι άνθρωποι αυτής της ακτής έμαθαν να αλατίζουν το ψάρι τους και να αφήνουν τον ήλιο και τον αέρα να το συντηρούν, και απλώς ποτέ δεν σταμάτησαν αυτή τη συνήθεια.

Τις σχάρες φρόντιζαν γυναίκες με φαρδιές, φανταχτερές φούστες σε στρώσεις, επτά φούστες η καθεμία, τη μία πάνω στην άλλη, με μαντήλια δεμένα κάτω από το πηγούνι. Γύριζαν κάθε ψάρι με μεγάλη προσοχή, σαν κηπουροί που γυρίζουν τα φύλλα προς το φως. Κάποιοι λένε πως οι επτά φούστες συμβολίζουν τις επτά μέρες της εβδομάδας. Άλλοι λένε πως συμβολίζουν τα επτά κύματα ενός σετ. Όταν η Polly ρώτησε ποια ιστορία ήταν η αληθινή, η γηραιότερη γυναίκα απλώς γέλασε και ίσιωσε το μαντήλι της.

Αργά το απόγευμα η Polly ανέβηκε ξανά με το τελεφερίκ και γύρισε στο φανάρι της. Η Polly παρατηρεί τα πράγματα. Αυτό που παρατήρησε τώρα ήταν η θάλασσα. Οι γραμμές της φουσκονεριάς ήταν ψηλότερες από χθες, και είχαν αρχίσει, πολύ σιγανά, να βουίζουν.