Η Πόλι ρωτάει τον δρόμο

Η Πόλι είχε τη θεωρία ότι οι χάρτες είναι για τους τουρίστες, και η θεωρία κράτησε ακριβώς είκοσι λεπτά. Οι δρόμοι της γειτονιάς έστριβαν σαν σχεδιασμένοι στο χέρι, κάθε γωνία μύριζε τον ίδιο φούρνο, και η βιβλιοθήκη αρνιόταν να εμφανιστεί. Σε μια γωνία στεκόταν μια κουκουβάγια με μια διπλωμένη εφημερίδα, διαβάζοντας όρθια όπως ξέρουν μόνο οι κουκουβάγιες. «Συγγνώμη, μια ερώτηση. Νομίζω ότι έχασα τον δρόμο μου.»

Η κουκουβάγια κατέβασε την εφημερίδα με τεράστια υπομονή. «Πού είναι η βιβλιοθήκη; Έχω ώρα να γυρίζω γύρω γύρω.» Δεν ήταν μακριά, εξήγησε η κουκουβάγια, το πρόβλημα ήταν το σιντριβάνι. Όλοι στρίβουν λάθος στο σιντριβάνι. «Στο σιντριβάνι, δεξιά ή αριστερά;» Αριστερά, πάντα αριστερά, και μετά δρόμος και τίποτα άλλο από δρόμο ως την πλατεία. «Όλο ευθεία ως την πλατεία, εντάξει! Ακούγεται εύκολο.»

Και ήταν εύκολο, μόλις το είπε κάποιος δυνατά. Η βιβλιοθήκη εμφανίστηκε πίσω από την πλατεία με τα φαρδιά της σκαλιά και τις πόρτες της ανοιχτές, ακριβώς εκεί που ήταν από την αρχή. «Ευχαριστώ πολύ! Μου σώσατε το απόγευμα.» Η κουκουβάγια κούνησε την εφημερίδα χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από την επόμενη σελίδα. Η Πόλι ανέβηκε τα σκαλιά με μια καινούρια θεωρία: η πιο σύντομη απόσταση ανάμεσα σε δύο σημεία είναι μια καλή ερώτηση.