Polly vraagt de weg

Polly had de theorie dat kaarten iets voor toeristen waren, en die theorie hield precies twintig minuten stand. De straten van de buurt bogen alsof ze uit de vrije hand getekend waren, elke hoek rook naar dezelfde bakkerij, en de bibliotheek weigerde te verschijnen. Op een hoek stond een uil met een opgevouwen krant, staand te lezen zoals alleen uilen dat kunnen. „Pardon, een vraag. Ik denk dat ik de weg niet vind.”

De uil liet de krant zakken met enorm geduld. „Waar is de bibliotheek? Ik loop al een tijdje rondjes.” Het was niet ver, legde de uil uit; het probleem was de fontein. Bij de fontein slaat iedereen de verkeerde kant op. „Rechts of links bij de fontein?” Links, altijd links, en daarna niets dan straat tot aan het plein. „Rechtdoor tot aan het plein, oké! Dat klinkt makkelijk.”

En het was makkelijk, zodra iemand het hardop zei. De bibliotheek dook op achter het plein, met zijn brede trap en open deuren, precies waar hij al die tijd had gestaan. „Hartelijk dank! U hebt mijn middag gered.” De uil wuifde met de krant zonder op te kijken van de volgende pagina. Polly liep de trap op met een nieuwe theorie: de kortste afstand tussen twee punten is een goede vraag.