Polly kahve söylüyor

Kararı yağmur verdi. Meydanın ortasında başladı ve en yakın kapı, buğulanmış camları ve ağır ağır damlayan çizgili tentesiyle köşedeki kafenin kapısıydı. “Merhaba, iyi günler!” Papyonlu bir porsuk, yağmurlu günlerin misafirleri en sevdikleriymiş gibi kahve makinesinden başını kaldırdı.

“Sütlü kahve, lütfen. Mümkünse çok sıcak olmasın.” Porsuk, siparişi çok ciddiye alan biri gibi başını salladı, sonra tek kelime etmeden camlı bir dolabı öne sürdü. İçeride, altın rengi ve şekerli, o meşhur olanlar bekliyordu. “Churros var mı? Herkes onlardan bahsediyor.” Böyle bir sorunun sorulması gerektiğine gücenmiş gibi yaptı. “Burada, lütfen. Biraz pencere kenarında oturmak istiyorum.”

Pencere kenarındaki yer, yağmurun sesiyle ve aceleyle geçen şemsiye kalabalığıyla birlikte geldi. Polly batırdı, tattı ve bütün mahalleyi biraz daha iyi anladı. “Hesap, lütfen. Borcum ne kadar?” Rakam küçüktü, keşif değildi. “Ne kadar lezzetli! Yarın kesinlikle yine geleceğim.” Porsuk sadece bir fincan parlattı ve gülümsedi, çünkü bunu daha önce de duymuştu ve her seferinde doğru çıkmıştı.