Η Πόλι παραγγέλνει καφέ

Αποφάσισε η βροχή. Ξεκίνησε στη μέση της πλατείας, και η πιο κοντινή πόρτα ήταν ενός καφέ στη γωνία, με θολωμένα τζάμια και μια ριγέ τέντα που έσταζε αργά. «Γεια σας, καλησπέρα!» Ένας ασβός με παπιγιόν σήκωσε το βλέμμα από τη μηχανή του καφέ, σαν οι επισκέπτες τις βροχερές μέρες να ήταν οι αγαπημένοι του.

«Έναν καφέ με γάλα, παρακαλώ. Όχι πολύ ζεστό, αν γίνεται.» Ο ασβός έγνεψε σαν κάποιος που παίρνει την παραγγελία πολύ στα σοβαρά, και μετά έσπρωξε μπροστά μια γυάλινη βιτρίνα χωρίς λέξη. Μέσα, χρυσαφένια και ζαχαρωμένα, περίμεναν τα περίφημα. «Έχετε τσούρος; Όλοι μιλάνε γι' αυτά.» Έκανε πως προσβλήθηκε που χρειάστηκε καν η ερώτηση. «Εδώ, παρακαλώ. Θέλω να καθίσω λίγο δίπλα στο παράθυρο.»

Η θέση στο παράθυρο ερχόταν μαζί με τον ήχο της βροχής και μια παρέλαση από ομπρέλες που περνούσαν βιαστικά. Η Πόλι βούτηξε, δοκίμασε και κατάλαβε όλη τη γειτονιά λίγο καλύτερα. «Τον λογαριασμό, παρακαλώ. Πόσα σας χρωστάω;» Ο αριθμός ήταν μικρός, η ανακάλυψη όχι. «Τι νόστιμο! Αύριο σίγουρα ξανάρχομαι.» Ο ασβός απλώς γυάλισε ένα φλιτζάνι και χαμογέλασε, γιατί το είχε ξανακούσει, και ήταν πάντα αλήθεια.