Η κρυφή αίθουσα ήταν μια μαρτυρία για το πλούσιο παρελθόν της πόλης, γεμάτη με κειμήλια που μιλούσαν για εποχές όταν η Μαρακές ήταν φάρος πολιτισμού και δύναμης. Η Πόλυ παρακολουθούσε καθώς ο Ομάρ καταλόγιζε προσεκτικά τους θησαυρούς, διασφαλίζοντας ότι θα διατηρηθούν για τις μελλοντικές γενιές.
Η Λέιλα, με τα μάτια της να λάμπουν από περηφάνια και ευγνωμοσύνη, γύρισε προς την Πόλυ. "Χωρίς εσένα, ίσως να μην είχαμε ποτέ ανακαλύψει αυτό το κομμάτι της κληρονομιάς μας. Σε ευχαριστούμε."
Η Πόλυ, αν και ταπεινωμένη από τον έπαινο, ένιωσε μια βαθύτερη αίσθηση ολοκλήρωσης γνωρίζοντας ότι είχε βοηθήσει στη διατήρηση ενός αναπόσπαστου κομματιού της μαροκινής ιστορίας.
Καθώς η αυγή έσπαγε, η Πόλυ ήξερε ότι ήταν ώρα να συνεχίσει το ταξίδι της. Αποχαιρέτησε τους νέους της φίλους, υποσχόμενη να επιστρέψει μια μέρα για να ακούσει περισσότερες από τις ιστορίες του Αντίλ και να εξερευνήσει περαιτέρω την πόλη.
Με μια τελευταία ματιά στους πολυσύχναστους δρόμους της Μαρακές, τώρα λουσμένους στο πρωινό φως, η Πόλυ αναχώρησε, με την καρδιά της γεμάτη αναμνήσεις και το μυαλό της ήδη να αναρωτιέται πού μπορεί να την οδηγήσει η επόμενη περιπέτειά της.
