Οι δρόμοι της Μονμάρτρης ήταν γεμάτοι ζωή. Η Πόλυ, η Ιζαμπέλ και ο Ανρί περπατούσαν στην πολυσύχναστη περιοχή. Οι δρόμοι ήταν στρωμένοι με πέτρες και οδηγούσαν σε μια ζωντανή πλατεία. Ο κόσμος γελούσε και η μουσική έπαιζε γύρω τους. Η μυρωδιά από κρέπες και καβουρδισμένα κάστανα γέμιζε τον αέρα. Ο Ανρί ήταν ενθουσιασμένος και ήθελε να εξερευνήσει. Ήταν γεμάτος ενέργεια, σε αντίθεση με την Ιζαμπέλ που ήταν ήρεμη. Η Πόλυ, ο παπαγάλος, καθόταν στον ώμο της Ιζαμπέλ. Τους παρακολουθούσε προσεκτικά, έτοιμη για κάθε περιπέτεια. Ξαφνικά, χορευτές εμφανίστηκαν στην πλατεία. Κινούνταν με χάρη και ενέργεια. Το πλήθος τους παρακολουθούσε με ενδιαφέρον. Η Ιζαμπέλ χτυπούσε το πόδι της στον ρυθμό της μουσικής. Ο Ανρί μπήκε στους χορευτές, κινούμενος με εκπληκτική δεξιότητα. Η Πόλυ ήθελε κι αυτή να συμμετάσχει στη διασκέδαση. Πέταξε πάνω από τους χορευτές, τα πολύχρωμα φτερά της έλαμπαν στη νύχτα. Οι χαρούμενοι ήχοι της αναμειγνύονταν με τη μουσική. Η Ιζαμπέλ γέλασε καθώς παρακολουθούσε τον Ανρί και την Πόλυ. Ξέχασε τις ανησυχίες της και απόλαυσε τη στιγμή. Η παράσταση τελείωσε και όλοι χειροκρότησαν. Ο Ανρί ήταν κουρασμένος αλλά χαρούμενος. Επέστρεψε στην Ιζαμπέλ με ένα μεγάλο χαμόγελο. "Το Παρίσι είναι γεμάτο εκπλήξεις," είπε. Η Ιζαμπέλ συμφώνησε, νιώθοντας χαρούμενη και κοντά στον αδελφό της. Η Πόλυ ήταν κι αυτή ευχαριστημένη. Βοήθησε να γίνει αυτή η μέρα ξεχωριστή. Περπάτησαν πίσω μέσα από τη Μονμάρτρη. Τα φώτα της πόλης έλαμπαν σαν αστέρια. Η Πόλυ ήξερε ότι θα θυμούνται πάντα αυτή τη νύχτα. Ήταν μια μαγική στιγμή στο Παρίσι, που έδειχνε τον ισχυρό δεσμό μεταξύ τους.
