Κάτω από έναν ουρανό που καθρέφτιζε τις ζωηρές αποχρώσεις των πολύχρωμων σπιτιών της Λα Μπόκα, η Πόλυ πετούσε ανάμεσα στη ζωντανή γειτονιά, με τα σμαραγδένια μάτια της να σαρώνουν για οτιδήποτε θα μπορούσε να κεντρίσει το ενδιαφέρον της. Οι δρόμοι ήταν ένα καλειδοσκόπιο χρωμάτων και πολιτισμού, κάθε πρόσοψη βαμμένη σε έντονα μπλε, κίτρινα και κόκκινα, αντικατοπτρίζοντας το καλλιτεχνικό πνεύμα για το οποίο φημιζόταν η περιοχή. Καθώς περνούσε μπροστά από μια τοιχογραφία που απεικόνιζε μια θρυλική σκηνή τάνγκο, η προσοχή της στράφηκε σε μια φιγούρα που καθόταν σε ένα κοντινό παγκάκι, σχεδιάζοντας με αφοσίωση.
Η καλλιτέχνης, μια νεαρή γυναίκα με καστανά μαλλιά δεμένα σε χαλαρή αλογοουρά, φορούσε ένα μποέμ σύνολο από πολύχρωμα φουλάρια και μια ρέουσα φούστα. Ήταν βαθιά απορροφημένη στη δουλειά της, το μολύβι της χόρευε πάνω στη σελίδα με ακρίβεια και χάρη. Η Πόλυ, πάντα περίεργη, προσγειώθηκε απαλά στην πλάτη του παγκακιού, τεντώνοντας το λαιμό της για να ρίξει μια ματιά στο σχέδιο.
"Γεια σου, μικρέ φτερωτέ φίλε," χαιρέτησε η γυναίκα χωρίς να πάρει τα μάτια της από το μπλοκ της. "Είμαι η Ισαβέλ, μια καλλιτέχνης που προσπαθεί να αποτυπώσει την ουσία του Μπουένος Άιρες."
Η Πόλυ κελάηδησε μια φιλική απάντηση, γοητευμένη από τις περίπλοκες γραμμές και τις σκιάσεις που ζωντάνευαν την ουσία της πόλης στο χαρτί. Η Ισαβέλ εξήγησε ότι δούλευε σε μια σειρά από εικονογραφήσεις για μια επερχόμενη έκθεση, ελπίζοντας να μεταδώσει το μοναδικό μείγμα πολιτισμών και ιστοριών που κάνουν το Μπουένος Άιρες τόσο μαγευτικό. Καθώς συνομιλούσαν, η Πόλυ έμαθε νέες εκφράσεις και ιδιωματισμούς σχετικούς με την τέχνη και τον πολιτισμό, το λεξιλόγιό της επεκτεινόταν σαν την παλέτα ενός καλλιτέχνη.
Η συζήτησή τους διακόπηκε από τον Ντιέγκο, που εμφανίστηκε με ένα πλατύ χαμόγελο. "Σε βρήκα!" αναφώνησε, απευθυνόμενος στην Πόλυ. "Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σου στην πρόβα, και φαίνεται πως γνώρισες την Ισαβέλ, την ταλαντούχα καλλιτέχνη μας που σχεδιάζει και την αφίσα του φεστιβάλ."
Η Ισαβέλ έγνεψε καταφατικά, τα μάτια της να λάμπουν από ενθουσιασμό. "Πράγματι, και θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω μια ζωντανή μούσα σαν την Πόλυ για να με εμπνεύσει."
Με μια νέα αίσθηση σκοπού, η Πόλυ συνειδητοποίησε ότι η περιπέτειά της δεν αφορούσε μόνο το τάνγκο, αλλά και το πλούσιο υφαντό της τέχνης και του πολιτισμού που διαπερνούσε την ψυχή της πόλης. Καθώς επέστρεφαν στο χώρο της πρόβας, η Πόλυ ένιωσε μια ανανεωμένη ενθουσιασμό για τις ιστορίες που έμελλε να ανακαλύψει σε αυτή τη ζωντανή μητρόπολη.
