Καθώς ο ήλιος έγερνε χαμηλότερα, ρίχνοντας μακριές σκιές στην πλατεία, η Πόλλυ πλησίασε τον παραμυθά. Το όνομά του ήταν Αντίλ, ένας σεβαστός δάσκαλος των προφορικών παραδόσεων, γνωστός για την ικανότητά του να ζωντανεύει αρχαίες ιστορίες μόνο με λέξεις.
Οι ιστορίες του Αντίλ ήταν κάτι παραπάνω από απλή ψυχαγωγία· ήταν πύλες προς το πλούσιο παρελθόν του Μαρόκου, γεμάτες με τζίνια, σουλτάνους και τολμηρούς ήρωες. Η Πόλλυ, με την αστείρευτη περιέργειά της, δεν μπορούσε να αντισταθεί στην επιθυμία να συμμετάσχει στη συζήτηση.
"Τι φέρνει έναν πολύχρωμο παπαγάλο σαν εσένα στη Μαρακές, μικρή μου;" ρώτησε ο Αντίλ, με τα μάτια του να λάμπουν από ζεστασιά.
"Ταξιδεύω για να μάθω και να βοηθήσω," απάντησε η Πόλλυ, με τη φωνή της να συνδυάζει ενθουσιασμό και ειλικρίνεια. "Οι ιστορίες σου είναι συναρπαστικές. Υπάρχει κάποια που να έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά σου;"
Ο Αντίλ χαμογέλασε, κουνώντας το κεφάλι του σκεπτικά. "Αχ, ναι. Υπάρχει μια ιστορία για τον χαμένο θησαυρό του Σουλτάνου Μαλίκ. Λέγεται ότι είναι κρυμμένος κάπου στην καρδιά της Μεδίνας, περιμένοντας μια άξια ψυχή να αποκαλύψει τα μυστικά του."
Η Πόλλυ, γοητευμένη, άκουγε προσεκτικά, νιώθοντας ότι αυτή η ιστορία μπορεί να είναι η αρχή της δικής της περιπέτειας στη Μαρακές.
