Η Πόλυ και η Φατίμα περπατούσαν στους πολυσύχναστους δρόμους του Μαρακές. Η πόλη ήταν γεμάτη ζωή και χρώματα. Φανάρια κρέμονταν πάνω τους, κινούνταν απαλά στον άνεμο. Σκιές χόρευαν στις πέτρες κάτω. Η Πόλυ, ένας φιλικός παπαγάλος, πετούσε δίπλα στη Φατίμα. Είπε, 'Για να πεις ευχαριστώ στα αραβικά, λες Σουκράν!' Η Φατίμα επανέλαβε τη λέξη, η φωνή της ανακατευόταν με τους ήχους της πόλης.
Έστριψαν σε μια γωνία και άκουσαν μουσική. Ήταν ένα έγχορδο όργανο που έπαιζε μια όμορφη μελωδία. Από περιέργεια, η Πόλυ και η Φατίμα πλησίασαν. Ένας γέρος καθόταν εκεί, παίζοντας ένα ούτι. Το πρόσωπό του ήταν γερασμένο, αλλά τα μάτια του ήταν φωτεινά και χαρούμενα. Τα δάχτυλά του κινούνταν γρήγορα στις χορδές.
Η Φατίμα σταμάτησε να ακούσει τη μουσική. Η Πόλυ κάθισε στον ώμο της, ακούγοντας κι αυτή. Ο γέρος τους είδε και έγνεψε. Συνέχισε να παίζει, και η μουσική διηγούνταν ιστορίες από το παρελθόν. Η Πόλυ ήθελε να μάθει περισσότερα. Ρώτησε, 'Τι είναι αυτή η μουσική;'
Ο άνδρας σταμάτησε και χαμογέλασε. 'Αυτός είναι ο ήχος του Μαρόκου,' είπε. 'Το ούτι διηγείται την ιστορία του παρελθόντος μας.' Η Πόλυ είπε στη Φατίμα τι είπε. Η Φατίμα άκουσε προσεκτικά, νιώθοντας την ιστορία στη μουσική.
Η συνάντησή τους έγινε μάθημα για το Μαρόκο. Ο γέρος μοιράστηκε ιστορίες της πόλης. Ήταν σοφός και αστείος. Η Πόλυ βοήθησε τη Φατίμα να μάθει περισσότερες αραβικές λέξεις. Ένιωσαν πιο κοντά στην πόλη και τους ανθρώπους της.
Όταν έφυγαν, η μουσική έμεινε στο μυαλό τους. Τους θύμιζε τις εκπλήξεις στο Μαρακές. Η Πόλυ και η Φατίμα συνέχισαν το ταξίδι τους. Ένιωσαν πλουσιότερες από την εμπειρία τους και έτοιμες για νέες περιπέτειες.
