Καθώς το βραδινό αεράκι άρχισε να ψιθυρίζει μυστικά κατά μήκος του Σηκουάνα, η Ιζαμπέλ και η Πόλυ, αναζωογονημένες από τη συνάντησή τους με τον κύριο Ντυπόν, αποφάσισαν να επισκεφθούν το μικρό του στούντιο, που βρισκόταν μόλις λίγα βήματα από το ποτάμι. Ο καλλιτέχνης είχε ευγενικά προσκαλέσει να τους αποκαλύψει το τελευταίο του αριστούργημα — μια απεικόνιση του Παρισιού στο λυκόφως, τυλιγμένη σε μια αιθέρια λάμψη που αιχμαλώτιζε τη μοναδική γοητεία της πόλης.
Ωστόσο, μπαίνοντας στο στούντιο, δεν τους περίμενε το αναμενόμενο δέος, αλλά μια ανησυχητική έκπληξη. Το καβαλέτο, που θα έπρεπε να φέρει τους καρπούς της δουλειάς του κυρίου Ντυπόν, στεκόταν προκλητικά άδειο. Ο πίνακας, το κομμάτι αντίστασης της συλλογής του, είχε ανεξήγητα εξαφανιστεί. Ο κύριος Ντυπόν, εμφανώς ταραγμένος, έσφιγγε τα χέρια του με αγωνία, οι γραμμές του προσώπου του βαθύνονταν από την ανησυχία.
"Ήταν εδώ μόλις σήμερα το πρωί," παραπονέθηκε, η φωνή του γεμάτη τόσο από δυσπιστία όσο και από ανησυχία. "Έφυγα για μια σύντομη βόλτα για να καθαρίσω το μυαλό μου, και όταν επέστρεψα... είχε εξαφανιστεί!" Το μυστήριο ήταν μεγάλο, και η Πόλυ, πάντα η περίεργη παπαγάλος, αποφάσισε να βοηθήσει στην ανακάλυψη της αλήθειας.
Η Ιζαμπέλ, επίσης, ένιωσε την ανάγκη να βοηθήσει, τα δημοσιογραφικά της ένστικτα να διεγείρονται από το αναδυόμενο αίνιγμα. "Ίσως κάποιος είδε κάτι," πρότεινε, κοιτάζοντας προς το ανοιχτό παράθυρο που έβλεπε σε έναν πολυσύχναστο δρόμο από κάτω.
Η Πόλυ, πετώντας στο περβάζι του παραθύρου, παρατήρησε την κίνηση έξω. Είδε ένα νεαρό αγόρι, ίσως όχι μεγαλύτερο από δώδεκα ετών, που φαινόταν να παραμένει περισσότερο από το συνηθισμένο, τα μάτια του να πηγαινοέρχονται μεταξύ του στούντιο και του Σηκουάνα. Με ένα απαλό τιτίβισμα, η Πόλυ τράβηξε την προσοχή της Ιζαμπέλ στο αγόρι, του οποίου η συμπεριφορά υπαινισσόταν γνώση που δεν είχε μοιραστεί.
Πλησιάζοντάς τον με ένα ζεστό χαμόγελο, η Ιζαμπέλ ρώτησε, "Συγγνώμη, νεαρέ, μήπως είδες κάτι ασυνήθιστο εδώ σήμερα;" Το αγόρι δίστασε στιγμιαία πριν κουνήσει το κεφάλι του, τα μάτια του γεμάτα από τη συγκίνηση του να είναι μέρος ενός μυστηρίου.
"Ναι, κυρία. Είδα έναν άνδρα, ντυμένο στα μαύρα, να κουβαλάει έναν καμβά. Έσπευσε προς τη Γέφυρα των Τεχνών," αποκάλυψε το αγόρι, η φωνή του ένα μείγμα δισταγμού και ενθουσιασμού.
Με αυτό το καθοριστικό στοιχείο στα χέρια τους, η Ιζαμπέλ και η Πόλυ ευχαρίστησαν το αγόρι, η αποφασιστικότητα να ανάβει μέσα τους. Το μυστήριο του εξαφανισμένου πίνακα είχε πάρει νέα μορφή, και με τα φώτα της πόλης να αρχίζουν να τρεμοπαίζουν σαν αστέρια στον νυχτερινό ουρανό, ξεκίνησαν προς τη γέφυρα, πρόθυμες να λύσουν το μυστήριο πριν το ίχνος κρυώσει.
