Το φεγγάρι έλαμπε πάνω από το Παρίσι. Η Πόλυ και η Ιζαμπέλ άρχισαν την αναζήτησή τους. Ήθελαν να βρουν τον χαμένο πίνακα του κυρίου Ντιπόν. Ο δρόμος τους οδήγησε στη γέφυρα Pont des Arts. Αυτή η γέφυρα είναι για τους πεζούς. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, καλλιτέχνες και ερωτευμένοι την επισκέπτονται. Αλλά τώρα, ήταν ήσυχη κάτω από τα αστέρια. Με κάθε βήμα, ένιωθαν πιο αποφασισμένες. Ένα νεαρό αγόρι τους είχε δώσει ένα στοιχείο. Μίλησε για έναν άντρα με μαύρα ρούχα. Τα κόκκινα μαλλιά της Ιζαμπέλ έλαμπαν στο φεγγαρόφωτο. Κινήθηκε με ήρεμη δύναμη. Η Πόλυ καθόταν στον ώμο της. Κοίταζε γύρω με κοφτερά μάτια. Η γέφυρα είχε λουκέτα αγάπης και φανάρια. Φαινόταν να περιμένει καθώς περπατούσαν. Δεν ήξεραν ότι δεν ήταν μόνες. Ξαφνικά, μια σκιά κινήθηκε μπροστά τους. Τα φτερά της Πόλυ σηκώθηκαν από ενθουσιασμό. Ο άντρας με τα μαύρα προσπαθούσε να φύγει. Η Πόλυ πέταξε γρήγορα για να τον σταματήσει. Τα φτερά της έλαμπαν στη νύχτα. Ο άντρας σταμάτησε, έκπληκτος. Η Ιζαμπέλ τον πρόλαβε. Μίλησε ήρεμα αλλά αποφασιστικά. "Κύριε, νομίζω ότι έχετε κάτι που δεν είναι δικό σας." Ο άντρας ήταν μπερδεμένος. Κοίταξε την Πόλυ και την Ιζαμπέλ. Η Πόλυ μίλησε με έξυπνο τρόπο. Χρησιμοποίησε λέξεις που άκουσε στα καφέ του Παρισιού. "Τον πίνακα, παρακαλώ," είπε στα γαλλικά. Η φωνή της ήταν γοητευτική. Ο άντρας ξαφνιάστηκε από το αίτημά της. Αργά, έβαλε τον πίνακα στο έδαφος. Η Ιζαμπέλ είδε ότι δεν ήταν κακός άνθρωπος. Ίσως ήταν απλώς απελπισμένος. "Δεν έχουν χαθεί όλα," είπε ευγενικά. "Δώσε πίσω τον πίνακα, και μπορούμε να βοηθήσουμε." Ο άντρας φάνηκε ανακουφισμένος. Έγνεψε, κατανοώντας το λάθος του. Η Ιζαμπέλ και η Πόλυ πήραν τον πίνακα. Τον παρακολούθησαν να φεύγει. Εξαφανίστηκε στις σκιές. Έμαθαν ένα μάθημα καλοσύνης. Επέστρεψαν στο στούντιο του κυρίου Ντιπόν. Το Παρίσι φαινόταν χαρούμενο για αυτές. Τα φώτα της πόλης έλαμπαν σαν μάτια. Η Πόλυ ένιωθε περήφανη. Είχε λύσει ένα μυστήριο. Επίσης, έδειξε τη δύναμη της καλοσύνης και των λέξεων.
