Het Baikalmeer

Polly werd wakker op de vijfde ochtend. De wereld was water geworden.

De trein reed langs het Baikalmeer. Het meer vulde het hele raam. Het water was diep en prachtig blauw.

Igor, de visser, stond bij het raam met een notitieboekje.

"Baikal," zei hij. "Het is het diepste meer ter wereld. 1.642 meter diep. Het is ook het oudste meer. 25 miljoen jaar oud."

Het water was zo helder dat Polly de stenen op de bodem van het meer kon zien op de ondiepe plekken.

"Het bevat 23 procent van al het zoetwater op aarde dat niet bevroren is," zei Igor. "Meer dan alle Grote Meren in Noord-Amerika samen."

De trein stopte bij station Slyudyanka. Igor stapte uit. Hij schudde Polly's vleugeltip met twee vingers. "Drie dagen vissen. Dan naar huis." Hij zwaaide en was weg.

De trein reed nog drie uur langs het meer. Een groep Baikalrobben kwam naar de oppervlakte. Ze zijn de enige zoetwaterrobben ter wereld.

Polly dacht na over hoeveel water er onder haar was. Een klein roze garnaaltje leeft in Baikal. Het houdt het water schoon. Het doet dit werk al 20 miljoen jaar.