De vierde ochtend had Chiara een kleurentest. Ze legde drie bordjes op de bodem van de tank. Rood. Blauw. Geel.
Onder één bordje was een stukje garnaal verstopt. Vandaag lag het onder het rode bordje.
"Octopussen zijn kleurenblind," zei Chiara. "Hun ogen kunnen geen kleuren onderscheiden."
"Maar let op," zei ze.
Pasta ontrolde zich. Twee armen strekten zich uit. Ze gingen over het blauwe bordje. Ze gingen over het gele bordje. Ze stopten boven het rode bordje. Eén arm tilde het op. Pasta pakte de garnaal.
Read it. Then say it.
Shadow this paragraph in the PollyStop app — record yourself, see how close your pronunciation gets to a native speaker's, sentence by sentence. Free.
"Ze is niet blind voor kleur," zei Chiara. "Maar het zijn niet haar ogen die het zien."
Wetenschappers hebben ontdekt dat de huid van een octopus licht kan waarnemen. Dezelfde soort cellen die in menselijke ogen zitten, zitten ook in de huid van een octopus. De huid kan kleuren zien.
Dit is hoe een kleurenblind dier de kleuren van koraal en zand kan nabootsen. De ogen zien de kleuren niet. De huid wel.
Polly liep langzaam langs de rand van de tank. Ze had nooit over haar eigen ogen nagedacht. Het idee dat een dier met zijn huid kon zien, was heel vreemd.
