Polly na targu

Berta dotrzymuje obietnicy. O dziewiątej rano puka już do zielonych drzwi, z koszykiem w łapie, i droga na plac, gdzie otwiera się sobotni targ, mija we dwoje. Ulica pachnie pomarańczami i ciepłym chlebem. „Dzień dobry!” woła Polly przy pierwszym stoisku, a cały rząd markiz zdaje się odpowiadać naraz.

Przy stoisku z owocami koza w pasiastym fartuchu układa jabłka w idealną piramidę. Polly wskazuje końcem skrzydła coś zielonego i kolczastego. „Co to jest? Pierwszy raz widzę taki owoc.” Koza śmieje się, kroi cienki plasterek i podaje go. Tak właśnie Polly uczy się, że w tej okolicy najpierw się próbuje, a dopiero potem decyduje. „Poproszę dwa jabłka i jedno z tamtych, na spróbowanie.”

„Ile kosztuje wszystko razem?” Koza podaje cenę, Berta kiwa głową, że jest uczciwa, a Polly odlicza monety jedna po drugiej, ciesząc się każdą liczbą. „Torebkę, proszę. Muszę wszystko zanieść do domu.” W drodze powrotnej, z torebką kołyszącą się pod skrzydłem, zapada decyzja: targ zostanie sobotnim zwyczajem. Są lekcje, które smakują lepiej, niż brzmią.