சந்தையில் பொல்லி

பெர்ட்டா தன் வாக்கைக் காப்பாற்றினாள். காலை ஒன்பது மணிக்கே கூடையுடன் பச்சைக் கதவைத் தட்டினாள், இருவரும் சேர்ந்து சனிக்கிழமைச் சந்தை திறக்கும் திடலுக்கு நடந்தார்கள். தெருவில் ஆரஞ்சுப் பழத்தின், சூடான ரொட்டியின் வாசனை. “காலை வணக்கம்!” என்று முதல் கடையில் பொல்லி குரல் கொடுத்தார், கூடாரங்களின் வரிசை முழுவதுமே ஒரே நேரத்தில் பதில் சொன்னது போலிருந்தது.

பழக்கடையில் கோடுபோட்ட முன்தானை அணிந்த ஒரு ஆடு ஆப்பிள்களைச் செம்மையான கோபுரமாக அடுக்கிக்கொண்டிருந்தது. பச்சையாக, முள்ளாக இருந்த ஒன்றைப் பொல்லி காட்டினார். “இது என்ன? இந்தப் பழத்தை நான் இதுவரை பார்த்ததில்லை.” ஆடு சிரித்தது, மெல்லிய துண்டு ஒன்றை வெட்டி நீட்டியது. இந்தத் தெருவில் முதலில் சுவைத்துவிட்டுத்தான் முடிவெடுப்பார்கள் என்பதைப் பொல்லி அப்படித்தான் கற்றுக்கொண்டார். “எனக்கு இரண்டு ஆப்பிளும், சுவைத்துப் பார்க்க அதில் ஒன்றும் வேண்டும்.”

“எல்லாம் சேர்ந்து எவ்வளவு?” ஆடு விலை சொன்னது, அது நியாயம் என்று பெர்ட்டா தலையசைத்தாள், பொல்லி நாணயங்களை ஒவ்வொன்றாக எண்ணினார், ஒவ்வொரு எண்ணிலும் ஒரு சிறு பெருமிதம். “ஒரு பை, தயவுசெய்து. எல்லாவற்றையும் வீட்டுக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.” திரும்பும் வழியில், ஒரு சிறகுக்கு அடியில் பை ஆடிக்கொண்டிருக்க, சந்தை இனி சனிக்கிழமைப் பழக்கம் என்று பொல்லி முடிவு செய்தார். சில பாடங்கள் கேட்பதைவிடச் சுவைப்பதில் இனிமையானவை.