Η Πόλι στην αγορά

Η Μπέρτα κράτησε την υπόσχεσή της. Στις εννιά το πρωί χτυπούσε ήδη την πράσινη πόρτα, με το καλάθι στο πόδι, και πήγαν μαζί με τα πόδια ως την πλατεία όπου ανοίγει η αγορά του Σαββάτου. Ο δρόμος μύριζε πορτοκάλια και φρέσκο ψωμί. «Καλημέρα!» φώναξε η Πόλι στον πρώτο πάγκο, και όλη η σειρά με τις τέντες φάνηκε να απαντά μονομιάς.

Στον πάγκο με τα φρούτα, μια κατσίκα με ριγέ ποδιά στοίβαζε τα μήλα σε μια τέλεια πυραμίδα. Η Πόλι έδειξε κάτι πράσινο και αγκαθωτό. «Τι είναι αυτό; Δεν έχω ξαναδεί αυτό το φρούτο.» Η κατσίκα γέλασε, έκοψε μια λεπτή φέτα και την πρόσφερε. Έτσι έμαθε η Πόλι ότι σε αυτή τη γειτονιά πρώτα δοκιμάζεις και μετά αποφασίζεις. «Θέλω δύο μήλα και ένα από εκείνα, για να το δοκιμάσω.»

«Πόσο κάνουν όλα μαζί;» Η κατσίκα είπε μια τιμή, η Μπέρτα έγνεψε ότι ήταν δίκαιη, και η Πόλι μέτρησε τα κέρματα ένα ένα, με περηφάνια για κάθε αριθμό. «Μια σακούλα, παρακαλώ. Πρέπει να τα κουβαλήσω όλα στο σπίτι.» Στον δρόμο της επιστροφής, με τη σακούλα να κρέμεται κάτω από τη μία φτερούγα, η Πόλι αποφάσισε ότι η αγορά θα γινόταν συνήθεια του Σαββάτου. Υπάρχουν μαθήματα που έχουν καλύτερη γεύση από ό,τι ακούγονται.