Polly vloog over de Baai van Napels. Het water was groen. De Vesuvius lag aan de overkant van de baai. De lucht rook naar zout en diesel.
Ze volgde de kustlijn. Ze zag wasgoed op balkons en scooters in de straten.
Haar bestemming was een oud gebouw aan het water. Een klein bordje las: STAZIONE ZOOLOGICA ANTON DOHRN, 1872.
Dit is het oudste instituut voor mariene biologie ter wereld. Het bestudeert al sinds 1873 octopussen.
Polly ging op de reling zitten. Een jonge onderzoeker in een laboratoriumjas opende de achterdeur. Ze glimlachte. "Kom binnen."
Het gebouw rook naar de zee. Lange gangen hadden aan beide zijden glazen tanks. Polly zag sardientjes en een kleine octopus.
Read it. Then say it.
Shadow this paragraph in the PollyStop app — record yourself, see how close your pronunciation gets to a native speaker's, sentence by sentence. Free.
De naam van de onderzoeker was Chiara. "De octopussen zijn de slimste dieren hier," zei ze.
Ze kwamen bij een hoge tank. Het bordje zei PASTA, 2,3KG, GPO. Binnenin was een reuzenoctopus uit de Grote Oceaan. Hij vouwde zich in een pijp. Eén gouden oog keek toe.
"Pasta," zei Chiara, "ontmoet Polly."
De octopus bewoog niet. Maar hij keek.
"Je kunt op de rand gaan zitten," zei Chiara. "Ze zal je niet nat spetteren."
