Polly poznaje kogoś

Rano, kiedy Polly zjawia się na ulicy Dębowej, cała okolica pachnie świeżym chlebem. Dwie walizki lądują przy zielonych drzwiach, a Polly wita pierwszą sąsiadkę, jaką widzi: ogromną niedźwiedzicę podlewającą pelargonie. „Cześć! Nazywam się Polly. Jestem tu od rana.”

Niedźwiedzica wyciera łapy w fartuch i uśmiecha się. „Jestem Berta. Mieszkam tu od dwudziestu lat.” Rozmowa przy płocie trwa dobrą chwilę: skąd Polly pochodzi, czym się zajmuje i dlaczego akurat ta ulica. „Uczę języków”, wyjaśnia Polly. „Pracuję w domu, więc będziemy się często widywać.”

Kiedy słońce stoi już wysoko, Berta wskazuje plac na końcu ulicy. „Jutro jest targ. Jeśli chcesz, pokażę ci, gdzie kupuję owoce.” Polly zgadza się od razu. „Miło mi, Berto. Do zobaczenia!” A wchodząc do nowego domu, Polly myśli, że nauka imion sąsiadów to najlepszy możliwy początek.