De Berkenbossen

Op de tweede ochtend was de trein al 400 kilometer ten oosten van Moskou.

Polly werd wakker op het kleine tafeltje. Het licht was zacht en grijs. Galina, de oudere vrouw, dronk thee uit een glas met een metalen houder.

"Berken," zei ze.

Buiten raasden witte bomen voorbij met zestig kilometer per uur. Ze gingen maar door en door. Ze vulden het hele landschap.

Dit is de Russische berkenzone. Witte berk groeit op veel koude plekken waar andere bomen niet kunnen groeien.

De jonge man, Pavel, keek op. "Jij bent de papegaai," zei hij. Hij ging weer verder met zijn laptop.

Galina schonk thee voor Polly in. Het was amberkleurig. Een schijfje citroen dreef bovenop. De samovar was al twaalf uur warm.

Polly nam een slok. Het was heet en zoet.

"Het langste deel van deze reis zijn de bomen," zei Galina. "Je zit zes dagen in een trein en kijkt naar bomen. Er komt geen einde aan."

Veertig procent van Rusland is bos. Rusland heeft twintig procent van alle bomen ter wereld.

Polly dronk nog een keer. Pavel typte. Galina las haar boek. Buiten bleven de berken voorbijgaan.