வேங்கையின் காடுகள்

இரண்டாவது காலை, ரயில் ஏற்கனவே மாஸ்கோவின் கிழக்கே 400 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருந்தது.

பாலி சிறிய மேசையில் விழித்தாள். வெளிச்சம் மென்மையான சாம்பல் நிறமாக இருந்தது. வயதான பெண் கலினா, உலோகக் கைப்பிடியுடன் கண்ணாடியில் இருந்து தேநீர் குடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"வேங்கைகள்," அவள் சொன்னாள்.

வெளியில், வெள்ளை மரங்கள் அறுபது கிலோமீட்டர் வேகத்தில் பறந்து சென்றன. அவை தொடர்ந்தவண்ணம் இருந்தன. அவை முழு காட்சியையும் நிரப்பின.

இது ரஷ்யாவின் வேங்கை வலயம். வெள்ளை வேங்கை மரங்கள், பிற மரங்கள் வளர முடியாத பல குளிர் இடங்களில் வளர்கின்றன.

இளம் மனிதன் பாவல், மேலே பார்த்தான். "நீ தான் காகா," அவன் சொன்னான். அவன் மீண்டும் தனது மடிக்கணினியில் கவனம் செலுத்தினான்.

கலினா பாலிக்காக தேநீர் ஊற்றினாள். அது அம்பர் நிறமாக இருந்தது. மேலே ஒரு எலுமிச்சை துண்டு மிதந்தது. சமோவார் பன்னிரண்டு மணி நேரமாக சூடாக இருந்தது.

பாலி ஒரு குடி குடித்தாள். அது சூடாகவும் இனிப்பாகவும் இருந்தது.

"இந்த பயணத்தின் நீளமான பகுதி மரங்களே," கலினா சொன்னாள். "நீங்கள் ஆறு நாட்கள் ரயிலில் உட்கார்ந்து மரங்களைப் பார்க்கிறீர்கள். அவற்றுக்கு முடிவே இல்லை."

ரஷ்யாவின் நாற்பது சதவிகிதம் காடு. ரஷ்யாவில் உலகின் இருபது சதவிகிதம் மரங்கள் உள்ளன.

பாலி மீண்டும் குடித்தாள். பாவல் தட்டச்சு செய்தான். கலினா தனது புத்தகத்தைப் படித்தாள். வெளியே, வேங்கைகள் தொடர்ந்து சென்றன.