Αντίο στα Ζυμαρικά

Το έβδομο πρωί, η Polly ήρθε νωρίς στη δεξαμενή. Το εργαστήριο ήταν ήσυχο.

Η Ζυμαρικά ήταν μπροστά στη δεξαμενή. Αυτό ήταν κάτι καινούργιο. Για έξι μέρες, το χταπόδι ήταν χωμένο στο σωλήνα της ή σε μια γωνία. Σήμερα ήταν κολλημένη στο γυαλί. Και τα οκτώ πλοκάμια της ήταν απλωμένα. Το μάτι της ήταν στο ίδιο επίπεδο με της Polly.

Κοιτάχτηκαν.

Αυτό που συμβαίνει μεταξύ ενός παπαγάλου και ενός χταποδιού πιθανότατα δεν είναι φιλία. Τα χταπόδια μπορούν να αισθανθούν τη ζεστασιά μέσα από το δέρμα τους. Μπορούν να αισθανθούν την κίνηση μέσω των βεντουζών τους. Το χταπόδι συγκέντρωνε πληροφορίες.

Η Polly πήδηξε κατά μήκος της άκρης. Το μάτι του χταποδιού την παρακολουθούσε. Όταν η Polly σταμάτησε, το μάτι σταμάτησε.

Για επτά λεπτά κοιτάχτηκαν.

Τότε το χταπόδι έκανε κάτι καινούργιο. Αργά ξετύλιξε ένα πλοκάμι. Πίεσε την άκρη του στο εσωτερικό του γυαλιού, ακριβώς απέναντι από το πόδι της Polly. Οι βεντούζες απλώθηκαν και μετά ηρέμησαν.

Η Polly άγγιξε το εξωτερικό του γυαλιού με το ράμφος της.

Το πλοκάμι έμεινε για ένα μεγάλο λεπτό. Μετά γλίστρησε πίσω στο νερό.

Η Chiara μπήκε με δύο καφέδες. "Φεύγεις," είπε. "Ταξίδεψε με ασφάλεια."

Η Polly πέταξε έξω από το ινστιτούτο. Ο Κόλπος της Νάπολης άνοιξε μπροστά της. Ανέβηκε και βρήκε τον άνεμο.