Τραπέζι για Έναν

Η Μία μπήκε στο μικρό εστιατόριο λίγο πριν τις εννιά. Η τραπεζαρία ήταν σχεδόν άδεια. Ένας σερβιτόρος με άσπρη ποδιά και κουρασμένα μάτια έδειξε ένα τραπέζι στη γωνία.

«Μόνο μία;» ρώτησε. Η Μία έγνεψε καταφατικά. Ταξίδευε πάντα μόνη της και πάντα ένιωθε λίγο αγχωμένη όταν παράγγελνε σε μια καινούρια γλώσσα. Ο κατάλογος ήταν σε ένα μόνο φύλλο χαρτί, γραμμένος στο χέρι.

Έδειξε μια λέξη που δεν καταλάβαινε. Ο σερβιτόρος χαμογέλασε για πρώτη φορά. «Είναι το σπέσιαλ της ημέρας», είπε με αργά αγγλικά. «Συνταγή της γιαγιάς μου. Δοκίμασέ το. Αν δε σου αρέσει, θα φέρω κάτι άλλο.»

Το φαγητό ήρθε σε ένα βαρύ πήλινο μπολ. Ζεστό, με άρωμα σκόρδου, γεμάτο μικρά κομμάτια ψωμί. Η Μία πήρε μια προσεκτική πρώτη κουταλιά και σήκωσε το βλέμμα της. Ο σερβιτόρος την παρακολουθούσε από το μπαρ με σταυρωμένα χέρια.

Του έκανε νόημα με τον αντίχειρα ψηλά. Εκείνος γέλασε, πλησίασε και ξαναγέμισε το ποτήρι της. «Καλά», είπε. «Αύριο έλα πάλι και θα σου πω τι έχει μέσα.»