பேட்ரோவின் புதிய வேலைக்கான முதல் நாள் அது. அவர் இருபது நிமிடங்கள் முன்னதாகவே வந்தார். அலுவலகம் நதிக்கரையில் உள்ள கட்டிடத்தின் நான்காவது மாடியில் இருந்தது. யாரோ ஒருவர் அவருக்கு மேசையை காட்டி, ஒரு மடிக்கணினி கொடுத்தார். பிறகு அவர்கள் ஒரு கூட்டத்துக்குள் மறைந்துவிட்டார்கள்.
பேட்ரோ அமர்ந்தார். மேசை சுத்தமாக இருந்தது. ஒரு செராமிக் குவளை மூலையில் இருந்தது, காலியாக. அது வரவேற்பு பரிசாக இருக்கலாம் என்று நினைத்தார். அவர் காபி குடிப்பதில்லை, ஆனால் தாகமாக இருந்தது.
அவர் சிறிய சமையலறைக்கு சென்று குவளையை தண்ணீரால் நிரப்பினார். திரும்பி அமர்ந்தபோது, தாடியுடன் ஒரு மனிதர் அவரது அலுவலக கதவின் முன் தோன்றினார். அந்த மனிதர் குவளையை ஒரு நிமிடம் பார்த்தார்.
"அது என் குவளை," அவர் சொன்னார். "நான் முன்பு இங்கே அமர்ந்தேன்." அவர் சிரித்தார். "பரவாயில்லை. வரவேற்கிறேன். நான் டியாகோ."
Read it. Then say it.
Shadow this paragraph in the PollyStop app — record yourself, see how close your pronunciation gets to a native speaker's, sentence by sentence. Free.
பேட்ரோ சிவந்தார். அவர் மன்னிப்பு கேட்டார் மற்றும் குவளையை திருப்பி கொடுக்க முனைந்தார். டியாகோ சிரித்தார். "அதை வைத்துக்கொள். அதை உன் வரவேற்பு பரிசாகக் கருதிக்கொள். ஆனால் காபி பற்றி முதலில் கேள். அந்த இயந்திரம் தோற்றத்தை விட சிக்கலானது."
பிறகு, டியாகோ அவருக்கு காபி இயந்திரம் எப்படி வேலை செய்வதை காட்டினார். அதற்கு பத்து நிமிடங்கள் ஆகின.
