Half Dome

Op de vierde dag besloot Polly om Half Dome te beklimmen. Niet via de beroemde kabelroute aan de achterkant (die was toch gesloten voor het seizoen), maar in de lucht. De noordelijke wand van Half Dome stijgt bijna recht omhoog vanaf de vallei. Het is 1.500 meter glad graniet, gepolijst door een gletsjer 15.000 jaar geleden.

Ze begon bij het eerste licht. Ze vloog vanuit een dennenbos bij Mirror Lake en klom langzaam in spiralen omhoog.

Op driehonderd meter hoogte sloot ze zich aan bij een zwerm witkeelgierzwaluwen. Er waren tientallen van hen. Ze waren de snelste kleine vogels waarmee Polly ooit had gevlogen. Ze flitsten en schreeuwden langs haar heen. Polly was de langzaamste vogel in de lucht. De gierzwaluwen leken het niet erg te vinden.

De wind nam toe op vijfhonderd meter. Het graniet was al warm van de zon. Warme rots verwarmt de lucht erboven. Warme lucht stijgt. Stijgende lucht tilde Polly op. Ze klom in lange bogen, terwijl de rots het werk deed.

Halverwege rustte ze op een kleine richel. Vanaf daar kon ze de kabelroute zien. De metalen kabels lagen langs de kale rots als een lange dunne ruggengraat. Ze waren gesloten voor de lente. In juli zouden honderden mensen per dag ze beklimmen.

Bovenop was het graniet vlak. Honderd meter breed, lichtjes gekanteld, met een paar kleine stapeltjes stenen waar mensen hun toppen hadden gemarkeerd.

Ze liep naar de rand van de duikplank, de beroemde overhangende plaat, en keek naar beneden. De vallei was een smal lintje beneden. El Capitan was zo dichtbij dat ze het gevoel had dat ze ernaartoe kon vliegen. De bomen op de bodem van de kloof leken op dons.

Ze bleef lange tijd aan de rand staan. Toen duwde ze zich rustig van de rand af in een kleine kalme duik en trok bijna onmiddellijk op om langs de kromming van de koepel naar beneden te glijden.