மார்த்தா ஒரு சிறிய குடியிருப்பில் தனியாக வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுடைய புதிய அண்டை வீட்டுக்காரர் டோனா பிலார் என்ற வயதான பெண்மணி. அவர்கள் சில சமயங்களில் லிஃப்ட்டில் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்வார்கள், ஆனால் பேசிக் கொள்ள மாட்டார்கள்.
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை, மார்த்தா நடைப்பயிற்சிக்குப் போக வீட்டுக் கதவைத் திறந்தாள். தரையில் ஒரு சிறிய தட்டு இருந்தது. அந்தத் தட்டில் ஒரு துண்டு கேக் இருந்தது. அந்தக் கேக்கில் பட்டை மற்றும் ஆரஞ்சு வாசனை வீசிக் கொண்டிருந்தது.
அங்கே ஒரு குறிப்பு இருந்தது. "இது என் பாட்டியின் செய்முறை. நான் அதிகமாகச் செய்துவிட்டேன். இந்தக் கட்டடத்திற்கு வரவேற்பு. — பிலார்."
Read it. Then say it.
Shadow this paragraph in the PollyStop app — record yourself, see how close your pronunciation gets to a native speaker's, sentence by sentence. Free.
மார்த்தா தன் சமையலறை மேசையில் அமர்ந்து அந்தக் கேக்கைச் சாப்பிட்டாள். நீண்ட நாட்களாக அவள் சாப்பிட்ட கேக்குகளில் இதுதான் மிகச் சிறந்தது. பிலாருக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. அவளுக்குக் கேக் செய்யத் தெரியாது. அவளிடம் பாட்டியின் செய்முறை எதுவும் இல்லை.
இறுதியில், அவள் ஒரு அட்டை எழுதினாள். "நன்றி. கேக் மிகவும் அருமையாக இருந்தது. உங்களுக்கு எப்போதாவது கடைக்குப் போவதற்கு உதவி தேவைப்பட்டால், தயவுசெய்து கதவைத் தட்டுங்கள்." அவள் அந்த அட்டையை பிலாரின் கதவின் கீழே வைத்தாள். இப்போது அவர்களுக்கு ஆரம்பிக்க ஏதோ ஒன்று இருந்தது.
