De Pot

Op de tweede ochtend bracht Chiara een glazen pot naar het aquarium van Pasta. De pot had een schroefdeksel. Binnenin zat een levende krab.

Chiara hield de pot boven het water. Pasta keek toe. Een van haar armen ontrolde zich en strekte zich langs de zijkant van het aquarium uit.

Chiara liet de pot in het water vallen. Hij zonk langzaam. Pasta schoot niet naar voren. Octopussen, zei Chiara, zijn geen aanvallers. Ze zijn eerst waarnemers.

Polly zat op de rand van het aquarium. De krab krabbelde tegen het glas binnenin de pot. Pasta raakte de pot aan met één arm. Haar zuignappen hadden elk tweehonderd sensorische cellen. "Een octopusarm proeft alles wat hij aanraakt," zei Chiara.

Pasta pakte de pot met een tweede arm. De twee armen draaiden hem langzaam. Een derde arm kwam om de achterkant om het deksel te verkennen.

Octopussen openen al sinds de jaren vijftig schroefdeksels in laboratoria. De eerste keer duurt het meestal tien of vijftien minuten. Ze denken niet in stappen. Ze laten de zuignappen de schroefdraad voelen en draaien het deksel in de richting waarin de schroefdraad trekt.

Pasta draaide het deksel een halve slag. Toen nog een. Het deksel sprong los. De krab krabbelde de open wateren in.

Ver kwam hij niet. Pasta's vierde arm was al gekruld bij de opening van de pot. De krab verdween in de snavel van de octopus.

Chiara schreef iets op een klembord. "Drie minuten tweeënveertig seconden. Ze wordt snel. De eerste keer dat we haar een pot gaven, duurde het elf minuten."

Pasta keerde terug naar haar spoel van pijp. Haar armen wikkelden zich om haar heen.

Octopussen zijn heel vreemd, vertelde Chiara aan Polly. Ze zijn nauwer verwant aan een slak dan aan iets met een ruggengraat. Ze hebben drie harten. Hun bloed is blauw, omdat het zuurstof vervoert met koper in plaats van ijzer. Ze leven slechts drie tot vijf jaar in het wild. Pasta was al twee. Ze zou alles leren wat ze ooit zou weten in de tijd die ze nog had.