Station Jaroslavski

Station Jaroslavski in Moskou leek vanuit de lucht op een taart versierd door een enthousiaste bakker. Groene en witte torentjes. Puntige daken. Gouden versieringen. De architect, Fjodor Sjechtel, had het in 1902 ontworpen.

Polly kwam laag door de stadsmist binnen. Moskou in juni was warm en helder. Ze cirkelde eenmaal om het station en landde op het ijzeren afdak boven de hoofdingang.

De Trans-Siberische Spoorlijn begint hier. Het loopt oostwaarts over 9.289 kilometer, de lengte van het hele Euraziatische continent, en eindigt in Vladivostok aan de Stille Oceaan. De lijn werd voltooid in 1916. Het is nog steeds de langste spoorlijn ter wereld. De vlaggenschiptrein, de Rossiya, vertrekt elke andere dag om één uur 's middags van station Jaroslavski. Het arriveert zeven dagen en zeven tijdzones later in Vladivostok.

Polly had een raamplaats in tweede klas coupé 7. De conducteur had één blik op haar bril geworpen en verstandig besloten dat dit niet zijn probleem was.

Haar coupé was een kleine met hout beklede kamer met twee bovenste en twee onderste bedden. Twee bedden waren al bezet. Eén door een stille gepensioneerde vrouw in een beige vest, lezend. De andere door een jonge man met een baard die op een laptop typte, die Polly zag, "Oké" zei en weer verder ging met typen.

Polly sprong op het kleine tafeltje en keek uit het raam. Het perron was vol beweging. Een samovar in de hoek van de wagon siste.

Precies om één uur begon de trein te rijden. Het voelde niet als een begin. De wielen vonden hun ritme binnen twee minuten en hielden het vast. Het perron gleed weg.

Binnen een half uur was Moskou uitgedund tot voorsteden. Binnen een uur, voorsteden tot datsja's, kleine Russische zomerhuizen. Binnen twee uur, datsja's tot bos. Polly kantelde haar bril recht tegen haar snavel.

De stille vrouw keek op. "Eerste keer?" zei ze in voorzichtig Engels. Polly kantelde haar rode hoofd. "Het is een lange weg. Maak het je gemakkelijk."