Λίμνη Βαϊκάλη

Η Πόλυ ξύπνησε το πέμπτο πρωί και ο κόσμος είχε γίνει νερό.

Το τρένο κινούταν κατά μήκος της νότιας ακτής της λίμνης Βαϊκάλη. Η λίμνη γέμιζε ολόκληρο το παράθυρο: όχι τόσο λίμνη όσο θάλασσα, εκτός από την τέλεια ηρεμία και την αδύνατη καθαρότητα του χρώματος, που ήταν ένα μπλε που φαινόταν να ξεκινάει κάπου βαθιά κάτω από την επιφάνεια και να ανεβαίνει.

Ο Ίγκορ, ο ψαράς, ήταν ξύπνιος για δύο ώρες. Ήταν στο παράθυρο με ένα μικρό σημειωματάριο.

"Βαϊκάλη," είπε. "Είναι η βαθύτερη λίμνη στον κόσμο. Χίλια εξακόσια σαράντα δύο μέτρα στο βαθύτερο σημείο της. Είναι επίσης η αρχαιότερη λίμνη. Είκοσι πέντε εκατομμύρια χρόνια παλιά. Οι περισσότερες λίμνες γεμίζουν με ιζήματα με την πάροδο του χρόνου. Η Βαϊκάλη βρίσκεται σε μια ρηγματική κοιλάδα που ακόμα μεγαλώνει. Ο πυθμένας πέφτει πιο γρήγορα από ό,τι μπορούν να τον γεμίσουν τα ιζήματα."

Το νερό έξω ήταν τόσο καθαρό που η Πόλυ μπορούσε να δει βράχους στον πυθμένα της λίμνης στις ρηχές περιοχές. Η καθαρότητα φτάνει έως και σαράντα μέτρα στις κατάλληλες συνθήκες.

"Κρατά επίσης," είπε ο Ίγκορ, "είκοσι τρία τοις εκατό από όλο το μη παγωμένο γλυκό νερό στη Γη. Περισσότερο από όλες τις Μεγάλες Λίμνες της Βόρειας Αμερικής μαζί."

Η Πόλυ κοίταξε τη λίμνη. Δεν έμοιαζε με είκοσι τρία τοις εκατό από οτιδήποτε. Έμοιαζε με ένα μοναδικό, ακίνητο μπλε πράγμα.

Το τρένο σταμάτησε στον σταθμό Σλιουντιάνκα. Ο Ίγκορ κατέβηκε. Χαιρέτησε την Πόλυ με δύο δάχτυλα, σοβαρά. "Τρεις μέρες ψάρεμα. Μετά σπίτι." Χαιρέτησε από το παράθυρο και έφυγε.

Για τρεις ακόμα ώρες, το τρένο διέσχιζε την ακτή. Μια ομάδα φώκιες της Βαϊκάλης έβγαλαν τα κεφάλια τους πάνω από την επιφάνεια ένα χιλιόμετρο από την ακτή. Είναι το μοναδικό είδος φώκιας που ζει αποκλειστικά σε γλυκό νερό.

Η Πόλυ σκέφτηκε την κλίμακα. Κάτω της ήταν νερό αρχαιότερο από το είδος της. Μέσα σε αυτό το νερό υπήρχε μια μικρή ροζ γαρίδα που ονομάζεται Επισχούρα, που δεν υπήρχε πουθενά αλλού στη Γη. Κρατούσε τη λίμνη καθαρή. Το έκανε αυτό για είκοσι εκατομμύρια χρόνια.