Δύο Κιλά Υπομονής

Το Σάββατο το πρωί, η Άννα πήγε για πρώτη φορά στη λαϊκή αγορά. Ήθελε να αγοράσει φρούτα και λαχανικά για την εβδομάδα. Η αγορά ήταν γεμάτη κόσμο, φωνές και έντονα χρώματα.

Σταμάτησε σε έναν μικρό πάγκο με ντομάτες. «Πόσο κάνουν, παρακαλώ;» ρώτησε. Ο ηλικιωμένος άντρας πίσω από το τραπέζι την κοίταξε. «Για σαλάτα ή για σάλτσα;» της είπε. Η Άννα δεν ήξερε τι να απαντήσει.

«Για σαλάτα», είπε τελικά. Ο άντρας κούνησε το κεφάλι του. Έδειξε ένα κιβώτιο. «Αυτές για σαλάτα. Σφιχτές. Καλό χρώμα.» Έδειξε ένα άλλο κιβώτιο. «Αυτές για σάλτσα. Μαλακές, πολύ κόκκινες, γλυκές.» Χαμογέλασε. «Διαφορετική ντομάτα, διαφορετική δουλειά.»

Η Άννα αγόρασε ένα κιλό από κάθε κιβώτιο. Ο άντρας τις τύλιξε προσεκτικά σε χαρτί. Της έδωσε ένα μικρό λεμόνι δώρο. «Για τη σαλάτα σου», της είπε.

Όταν έφτασε σπίτι, κάθισε στο τραπέζι της κουζίνας και κοίταξε την τσάντα της. Ένιωσε σαν να είχε αγοράσει κάτι περισσότερο από ντομάτες.