Pizza i Długi Obiad

Chiara zamknęła laboratorium na długi włoski obiad o pierwszej. "Chodź ze mną," powiedziała.

Polly usadowiła się na jej ramieniu. Chiara wyszła na jasne południe w parku i skręciła pod górę.

Neapol w porze obiadowej to inne miasto. Rolety się podnosiły. Kawiarnie z espresso się zapełniały. Poranny zapach soli i sosny zmienił się w czosnek i pomidory gotowane na dużym ogniu.

Chiara zabrała ją do małej pizzerii na bocznej uliczce. W środku trzej mężczyźni pracowali przy piecu opalanym drewnem, który zajmował całą tylną ścianę. Ogień był na tyle gorący, że można było go poczuć od drzwi.

Pizza w Neapolu to nie to, co większość świata nazywa pizzą. To pizza neapolitańska. Miasto strzeże zasad jej przyrządzania od dwustu lat. Ciasto to mąka, woda, sól i drożdże, i nic więcej. Pomidory to San Marzano, uprawiane na wulkanicznej glebie na stokach Wezuwiusza. Ser jest świeży tego samego ranka. Bazylia jest surowa, dodawana na końcu. Piec osiąga 485 stopni Celsjusza. Pizza piecze się przez dziewięćdziesiąt sekund.

Pizzaiolo wsunął pizzę margherita do pieca. Dziewięćdziesiąt sekund później wyciągnął ją. Skórka była pokryta ciemnymi plamkami jak leopard. Ser stopił się w jasne kałuże.

Chiara podała Polly mały kawałek skórki. Była słona, przypalona i prawie bez wagi. Polly zrozumiała, dlaczego miasto przez dwa wieki chroniło to dzieło.

"Jest teoria," powiedziała Chiara, "że ośmiornice są mądre, bo krótko żyją. Muszą szybko się uczyć. My jesteśmy mądrzy, bo żyjemy długo. Możemy sobie pozwolić na powolne uczenie się. Pasta nauczy się wszystkiego, co wie, w ciągu dwóch lat. Ja będę się uczyć aż do śmierci."