Pizza ve Uzun Öğle Yemeği

Chiara, saat birde uzun İtalyan öğle yemeği için laboratuvarı kapattı. "Benimle gel," dedi.

Polly, onun omzuna konmuştu. Chiara, parkın parlak öğle güneşine çıktı ve yokuş yukarı yürüdü.

Napoli, öğle saatlerinde bambaşka bir şehirdi. Kepenkler açılıyordu. Espresso barları doluyordu. Sabahın tuz ve çam kokusu, yüksek ateşte pişen sarımsak ve domates kokusuna dönüşmüştü.

Chiara, onu bir ara sokaktaki küçük bir pizzacıya götürdü. İçeride, üç adam arka duvarı kaplayan odun fırınında çalışıyordu. Ateş, kapıdan hissedilecek kadar sıcaktı.

Napoli'deki pizza, dünyanın çoğunun pizza dediği şey değildir. Bu, bir Napoliten pizzadır. Şehir, iki yüz yıldır bunun kurallarını koruyor. Hamur, un, su, tuz ve mayadan oluşur, başka bir şey değil. Domatesler, Vezüv yanardağının eteklerinde, volkanik toprakta yetişen San Marzano'dur. Peynir, o sabah tazedir. Fesleğen çiğdir, en son eklenir. Fırın, 485 derece Celsius'ta çalışır. Pizza, doksan saniyede pişer.

Pizzacı, bir margherita pizzayı fırına sürdü. Doksan saniye sonra çıkardı. Kenarları, koyu leopar benekleri gibi kabarmıştı. Peynir, soluk havuzlar halinde erimişti.

Chiara, Polly'ye küçük bir parça kabuk verdi. Tuzlu, yanık ve neredeyse ağırlıksızdı. Polly, şehrin bu şeyi neden iki yüzyıldır koruduğunu anladı.

"Bir teori var," dedi Chiara, "ahtapotların zeki olmasının nedeni kısa ömürlü olmaları. Hızlı öğrenmek zorundalar. Biz uzun ömürlü olduğumuz için zekiyiz. Yavaş öğrenmeyi göze alabiliriz. Pasta, bildiği her şeyi iki yıl içinde öğrenecek. Ben ise ölünceye kadar öğrenmeye devam edeceğim."