Pokój 304 z Widokiem

Było po jedenastej, kiedy Marcos w końcu dotarł do hotelu. Jego lot wylądował z dwugodzinnym opóźnieniem, a taksówkarz wybrał dłuższą drogę przez miasto. Postawił walizkę na podłodze w holu i spojrzał na kobietę za ladą.

"Rezerwacja na nazwisko Marcos Soto," powiedział. Ćwiczył to zdanie w samolocie. Kobieta przez chwilę coś wpisywała, potem zrobiła minę, której nie potrafił odczytać.

"Przykro mi," powiedziała. "Twój pokój nie jest już dostępny. Mieliśmy problem z systemem rezerwacji. Ale mamy jeszcze jeden pokój na trzecim piętrze." Zawahała się. "Ma balkon. Ta sama cena."

Marcos wziął klucz bez sprzeciwu. Winda była starsza od niego. Jęczała, gdy się wspinała. Kiedy otworzył drzwi pokoju 304 i odsunął zasłony, miasto rozciągało się poniżej niego — dachy, oświetlone okna, mały plac z fontanną, która wciąż działała.

Wyszedł na balkon w płaszczu i obserwował, jak dwie osoby dzielą się papierosem przy fontannie. Wiatr był zimny. Nie ruszał się przez długi czas.