De Sequoia

Mariposa Grove was een uur rijden ten zuiden van de vallei. Ranger Tomas had Polly bij het begin van het pad afgezet en was van dienst gegaan. "Ga de oude reuzen bekijken," zei hij.

De oude reuzen waren gigantische sequoia's. Ze zijn de grootste bomen ter wereld qua volume.

Het eerste dat Polly opviel, was de kleur. Sequoiabast is niet bruin. Het is een diepe roest-oranje kleur en ziet er sponsachtig uit. Ze landde op een lage tak en pikte met haar snavel in de bast. De bast gaf een beetje mee. Het was bijna een halve meter dik, zacht om aan te raken. Deze dikke bast is de belangrijkste verdediging van de boom tegen vuur.

Een gezin liep voorbij. Een klein meisje zei: "Kijk, een papegaai!" Haar vader zei: "Het is een knuffel die iemand vergeten is." Polly bewoog niet.

Ze vloog langs de zijkant van de boom omhoog, niveau voor niveau. Op dertig meter hoogte begonnen de takken. Ze waren zo dik als haar eigen lichaam. Ze ging op een tak zitten en keek omhoog. De kroon was nog veertig meter hoger.

Het pad eindigde bij één boom: de Grizzly Giant. Hij was ongeveer 2.995 jaar oud. Zijn stam was breder dan een stadsbus.

Polly zat op een lage plek in de bast. Ze keek omhoog.

Drie duizend jaar. De boom stond hier al toen Egyptische farao's de Vallei der Koningen bouwden. Hij stond hier toen Rome nog een klein landbouwdorpje was. Hij was elk jaar ongeveer een centimeter breder geworden, in stille vastberadenheid.

Ze bleef lange tijd. Een klein brandschadeplekje op de stam was ouder dan de meeste landen. De boom had tientallen branden overleefd.

Een zaadje ter grootte van een haverkorrel viel langs haar heen. Sequoiabomen hebben vuur nodig om te groeien. De kegels openen zich alleen in de hitte. Elke nieuwe sequoia is het resultaat van een oude brand.