செக்வோயா

மரிபோசா க்ரோவ் பள்ளத்தாக்கின் தெற்கே ஒரு மணி நேரம் பயணத்தில் இருந்தது. ரேஞ்சர் தோமாஸ் போலியை பாதை தொடக்கத்தில் இறக்கி விட்டு, தனது வேலை நேரத்தை முடித்தார். "பழமையான மரங்களைப் பாருங்கள்," என்றார்.

பழமையான மரங்கள் பெரிய செக்வோயாக்கள். அவை உலகின் மிகப்பெரிய மரங்கள்.

முதலில் போலி கவனித்தது நிறம். செக்வோயா பட்டை பழுப்பு நிறமல்ல. அது ஆழமான செம்பு-ஆரஞ்சு நிறமாகவும், ஸ்பாஞ்சி போலவும் தெரிகிறது. அவள் ஒரு குறைந்த கிளையில் இறங்கி, தனது மூக்கால் பட்டையைத் தட்டினாள். பட்டை கொஞ்சம் கொடுத்தது. அது அரை மீட்டர் தடிமனாகவும், மென்மையான தொடுதலாகவும் இருந்தது. இந்த தடிமனான பட்டை தீயிலிருந்து மரத்தின் முக்கிய பாதுகாப்பாகும்.

ஒரு குடும்பம் அங்கே நடந்து சென்றது. ஒரு சிறுமி, "பாருங்கள், ஒரு கிளி!" என்றாள். அவளது தந்தை, "அது யாரோ மறந்துபோன பொம்மை," என்றார். போலி அசையவில்லை.

அவள் மரத்தின் பக்கத்தில் மேலே பறந்தாள், நிலை நிலையாக. முப்பது மீட்டர் உயரத்தில் கிளைகள் தொடங்கின. அவை அவளது உடலின் அகலத்திற்கு சமமாக இருந்தன. அவள் ஒன்றில் அமர்ந்து மேலே பார்த்தாள். மரத்தின் உச்சி இன்னும் நாற்பது மீட்டர் உயரத்தில் இருந்தது.

பாதை ஒரு மரத்தில் முடிந்தது: கிரிஸ்லி ஜெயன்ட். அது சுமார் 2,995 ஆண்டுகள் பழமையானது. அதன் தண்டு ஒரு நகர பஸ்ஸின் அகலத்தை விட அகலமாக இருந்தது.

போலி பட்டையின் ஒரு குறைந்த இடத்தில் அமர்ந்தாள். மேலே பார்த்தாள்.

மூன்று ஆயிரம் ஆண்டுகள். எகிப்திய பாரோவுகள் கிங்ஸ் பள்ளத்தாக்கை கட்டிய போது இந்த மரம் இங்கேயே இருந்தது. ரோம் ஒரு சிறிய விவசாய கிராமமாக இருந்த போது இங்கேயே இருந்தது. அது ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு செ.மீ. அகலமாக வளர்ந்தது, அமைதியான நிசப்தத்தில்.

அவள் நீண்ட நேரம் இருந்தாள். தண்டில் ஒரு சிறிய தீ காயம் பெரும்பாலான நாடுகளின் காலத்தை விட பழமையானது. மரம் பல டஜன் தீயை தாண்டி உயிர் வாழ்ந்தது.

ஒரு ஓட்ஸ் தானிய அளவுக்கு ஒரு விதை அவளின் அருகே விழுந்தது. செக்வோயா விதைகள் வளர தீ தேவை. கொன்கள் வெப்பத்தில் மட்டுமே திறக்கின்றன. ஒவ்வொரு புதிய செக்வோயாவும் ஒரு பழைய தீயின் விளைவு.