Η Σεκόγια

Το Άλσος Μαριπόσα ήταν μια ώρα οδήγησης νότια της κοιλάδας. Ο δασοφύλακας Τόμας είχε αφήσει την Πόλυ στην αρχή του μονοπατιού και είχε τελειώσει τη βάρδια του. "Πήγαινε να δεις τους παλιούς," της είπε.

Οι παλιοί ήταν γιγάντιες σεκόγιες. Είναι τα μεγαλύτερα δέντρα στον κόσμο σε όγκο.

Το πρώτο πράγμα που παρατήρησε η Πόλυ ήταν το χρώμα. Ο φλοιός της σεκόγιας δεν είναι καφέ. Είναι βαθύ σκουριασμένο πορτοκαλί και φαίνεται σπογγώδης. Προσγειώθηκε σε ένα χαμηλό κλαδί και τσίμπησε τον φλοιό με το ράμφος της. Ο φλοιός υποχώρησε λίγο. Ήταν σχεδόν μισό μέτρο παχύς, μαλακός στην αφή. Αυτός ο παχύς φλοιός είναι η κύρια άμυνα του δέντρου ενάντια στη φωτιά.

Μια οικογένεια πέρασε. Ένα μικρό κορίτσι είπε, "Κοίτα, ένας παπαγάλος!" Ο πατέρας της είπε, "Είναι ένα λούτρινο παιχνίδι που κάποιος ξέχασε." Η Πόλυ δεν κουνήθηκε.

Πέταξε προς τα πάνω κατά μήκος του δέντρου, επίπεδο με επίπεδο. Στα τριάντα μέτρα, άρχισαν τα κλαδιά. Ήταν τόσο χοντρά όσο το σώμα της. Κάθισε σε ένα και κοίταξε προς τα πάνω. Η κορυφή ήταν άλλα σαράντα μέτρα ψηλότερα.

Το μονοπάτι τελείωσε σε ένα δέντρο: τον Γκρίζλι Γίγαντα. Ήταν περίπου 2.995 ετών. Ο κορμός του ήταν πιο πλατύς από ένα αστικό λεωφορείο.

Η Πόλυ κάθισε σε ένα χαμηλό σημείο στον φλοιό. Κοίταξε προς τα πάνω.

Τρεις χιλιάδες χρόνια. Το δέντρο ήταν εδώ όταν οι Αιγύπτιοι φαραώ έχτιζαν την Κοιλάδα των Βασιλέων. Ήταν εδώ όταν η Ρώμη ήταν ένα μικρό αγροτικό χωριό. Είχε μεγαλώσει περίπου ένα εκατοστό πιο πλατύ κάθε χρόνο, σε σταθερή σιωπή.

Έμεινε για πολύ καιρό. Μια μικρή ουλή από φωτιά στον κορμό ήταν παλαιότερη από τις περισσότερες χώρες. Το δέντρο είχε επιβιώσει δεκάδες φωτιές.

Ένας σπόρος περίπου στο μέγεθος μιας νιφάδας βρώμης έπεσε δίπλα της. Οι σπόροι της σεκόγιας χρειάζονται φωτιά για να αναπτυχθούν. Οι κώνοι ανοίγουν μόνο στη ζέστη. Κάθε νέα σεκόγια είναι το αποτέλεσμα μιας παλιάς πυρκαγιάς.