Tijdzones

Op de vierde ochtend was de trein ergens ten westen van Novosibirsk. Polly keek naar het kleine klokje boven de coupédeur. Het gaf 06:30 aan. De klok was sinds Moskou niet veranderd. Alle Trans-Siberische dienstregelingen lopen op Moskou-tijd, de hele lengte van de lijn, voor zeven dagen en zeven tijdzones. Je kunt geen spoorweg over achtduizend kilometer laten lopen als elk station een andere tijd heeft.

De lokale tijd buiten het raam was echter ongeveer 10:30. De zon was al zes uur op.

Deze ontregeling tussen trein-tijd en buiten-tijd was, zoals de conducteur had gezegd, een van de kleine mentale uitdagingen van de reis. Tegen de tijd dat de trein in Vladivostok zou aankomen, zou de trein-klok het ene zeggen en de lokale zon iets dat zeven uur verschilde.

Polly sprong naar beneden en ging op verkenning.

De restauratiewagen was drie rijtuigen verder. Elk rijtuig was een lange met hout beklede tunnel. De conducteurs in groene uniformen zaten met hun voeten omhoog kranten te lezen tussen de stationsstops. Ze keken niet verbaasd om een papegaai te zien. De trein had al veel gezien.

De restauratiewagen was van buiten vervaagd rood geschilderd, van binnen lichtblauw. Zware kanten gordijnen. Houten zitbanken. Een kleine keuken aan het verre eind. Polly ging zitten bij het lege bankje bij het raam.

Een ober in een iets te groot jasje verscheen met een menu in het Russisch, Engels en Chinees. Borsjt. Pelmeni. Zalmkaviaar. De ober nam het menu terug en kwam terug met een klein bordje op Polly's hoogte: brood, boter en donkere haring.

"Met complimenten van de keuken," zei hij in het Engels.

De haring was gezouten en sterk van smaak. Het brood had een lichte zuurheid van drie dagen fermentatie. De boter was ongezouten. De combinatie was iets dat Russen al honderdtwintig jaar op langeafstandstreinen aten.

Buiten het raam was de taiga veranderd in hoog open grasland. Een kudde koeien graasde bij een klein houten huis. Een man op een fiets wachtte bij een spoorwegovergang.