Polly kwam vanaf de Pacifische kust bij Antofagasta, klom gestaag een uur lang door de droge kustheuvels en stak de Atacama-woestijn over.
Er is geen goede beschrijving van de Atacama voor iemand die er niet is geweest. Het is de droogste niet-polaire woestijn op aarde. Sommige weerstations in het hart ervan hebben nog nooit een enkele druppel regen geregistreerd. Andere stations hebben gegevens die vierhonderd jaar teruggaan, met neerslag gemeten in millimeters totaal, niet per jaar. De woestijn is, volgens sommige definities, honderdvijftig miljoen jaar oud. Dat is ouder dan de Andes zelf. Ouder dan bloeiende planten. De atmosfeer erboven is zo droog, zo stil en zo vrij van lichtvervuiling dat meer dan de helft van de professionele grondgebonden astronomie ter wereld binnen vierhonderd kilometer van hier plaatsvindt.
Polly klom verder. De grond onder haar was de kleur van kaneel en roest. Zoutvlaktes verschenen in de verte, verblindend wit. Vulkanen rezen op in de nevel van de Andes naar het oosten. De weg, waar die bestond, was een dun zwart lint tussen lege heuvels.
Haar bestemming was Cerro Paranal, een berg ongeveer tweeduizend zeshonderd meter boven zeeniveau, bekroond door vier enorme witte koepels. De Europese Zuidelijke Sterrenwacht had hier in 1998 de Very Large Telescope gebouwd. De vier koepels huisvesten de vier primaire spiegels van de VLT, elk acht komma twee meter in doorsnee.
Polly kwam laag over de toegangsweg. Een kleine minibus klom naar het complex op de top, vol met aankomende astronomen en ingenieurs die hun weeklange observatieruns begonnen. Ze volgde de bus naar de residencia, het lage, cirkelvormige ondergrondse hotel waar het personeel van Paranal slaapt.
De residencia, van bovenaf gezien, was begraven in de zijkant van de berg. Alleen een klein zwembad, een cirkelvormige receptie en de toegangsweg waren vanuit de lucht zichtbaar. Het zwembad had een glazen dak. Het bestond omdat astronomen overdag niet naar buiten mochten. De woestijn is vijandig voor de huid. Het zwembad was de manier om een uur per dag in de buurt van water te zijn.
Read it. Then say it.
Shadow this paragraph in the PollyStop app — record yourself, see how close your pronunciation gets to a native speaker's, sentence by sentence. Free.
Polly landde op de rand van de zwembaddome. Een man in een lang mouwen zonneshirt en donkere bril klom uit het zwembad. Hij merkte haar op, pauzeerde en lachte zachtjes. "Ben je bij de kosmochemiegroep?" vroeg hij in Spaans-accentloos Engels. Polly kantelde haar rode hoofd. Hij schudde zijn hoofd, nog steeds glimlachend, en liep de residencia binnen.
De zon stond hoog. De schaduw die Polly op het witte beton wierp was scherp genoeg om te snijden. De lucht was dun. Ze kon het in haar longen voelen.
Ze zat in de schaduw van een overhang. Van hieruit waren de vier witte koepels van de VLT zichtbaar op de top erboven, gesloten tegen de dag. Ze zouden één voor één openen na zonsondergang. Tegen die tijd was Polly van plan op de loopbrug van UT1 te zijn, de eenheidstelescoop genaamd Antu, wat "de Zon" betekent in het Mapudungun, de taal van de Mapuche-bevolking van Zuid-Chili.
De andere drie telescopen waren Kueyen (de Maan), Melipal (het Zuiderkruis) en Yepun (Venus, de avondster).
Ze wachtte op de nacht.
